Seveme FETIQI : Buqetë poetike

Seveme FETIQI

 

PRITJA

Një shekull 

zhgënjimesh

Atmosfer e dehur

Në vetmi 

Dashuria 

FJALËT E QELQIT 

(hakmarrje fatale)

Të kam lutur ty

Përmes tejdukshmërisë

Mos më thyej

E pastaj me duar pendimi

Mos më mblidh

Me mprehtësinë 

E copës sime të thyer

Do të të lëndoj 

Me gjakun tënd 

Që do të rrjedhë nga plaga

Do të më skuqet shkëlqimi

E vogël si një kokërr kripe

Në mish do të të ngjitem

Nuk lejoj të verbohem

As të copëtohem

Dhuratë e ke

VARGJE ÇASTI DHE MALLI 

Vjeshtave të brishta

Frutat bien

Të rënduara

Nga ëmbëlsia

Kalben pa u vjelur

Dëm stine

Janë harruar

I dorëzohen tokës

Rrudhen si shpirti

Tronditur vetmie

Si zonjat 

Që mbeten zonja

Edhe kur iu bie vathi

nga veshi

e veshin e kanë në vend 

O Zot

Këto trungje sot 

po zhveshen pa turp

Presin pranverën

PA TITULL

(Ali Podrimjes) 

Tokë nuk pate me nda

Dhe me vdekë na mësove

Kur qençe jetonim

Edhe me shá të kishte hije

Kur vuaje për atdheun 

Aty ku hijet e vdekjes

Mbulonin Kullën tënde

Çdo klithje e jotja

Linte gjurmë në Botë

Dhe zgjonte revoltë shqipesh

Shtratit të Lumit 

Tu shkrumbuan fjalët zjarrmi

Kur vdekjen e tij e mashtroje me poezi

Derisa i tregoje tregime për ShansElizen

Njerëzve pa atdhe

Kur i harron edhe Zoti

Metrove pamëshirë

Ju fale ´i copë

Tokë-qiell

Ta bëjnë edhe dekën aty

Dhe fundi yt 

S´është maja e Ajfelit

Në majë të saj

Udha jote qiellore

E pastaj 

E pastaj

I hyhet Pyllit

Tepër pak

Buzëqeshje

Dhe fytyra

Një copë akull

Karajfilin në buzë

Ta shkrumboi hija e mallit

Në shuplakë të Kosovës

Fjongo e zezë pikëllimi

Loti në pentagramin vajtues

Evropa bukuri prej gjarpëri

Ku lexohen sytë e shkruar të ëndrrës

Për lamtumirë që të takohemi 

Përjetësisht në vargun Tënd

Ku qëndron ti gjithmonë i ri

Vera GJONAJ : MËRGIMTARE PO ME ZEMËR NË SHTËPI

Vera GJONAJ

 MËRGIMTARE PO ME ZEMËR NË SHTËPI

Çdo mëngjes zgjohem me mall në shpirt

Për vendlindjen time, për dheun e lirë

Më flet toka ime nga largësia

Më thërret si nënë, më përshëndet si bija

Por jam këtu  në një tokë të huaj

Me burrin tim, me fëmijët që dua

Kemi ardhë bashkë,  jemi rritë me mund

Por kemi qëndru si gurë në fund

Çdo kafe që pi më sjell ndër mend

Buzëqeshjet e prindërve  sofrën e vendit tem

Më del fjala e tyne e drejtë si drite:

“Mos u josh prej fjalëve  shiko çka bëjnë njerzit.”

Kur hedh një hap mendoj me mall

Si janë vëllezërit, a më kanë ndërmend vallë?

Po malli s’më thyen se kam krah për krah

Burrin që më dha besë dhe kurrë s’u nda

Fëmijët i kam si syte e ballit

Janë rritë me mu , s’janë larg prej shpirtit

Kjo është pasuria që më mban në këmbë

Me ta çdo ditë më kthehet vendi n’mend.

E kur më thërret hidhërimi me fjalë

Më vjen në zemër mbesa  lule e bardhë

Ajo më jep shpresë, më jep një dritë

Se rrënjët tona nuk treten me ditë.

Fjala “familje” është gur i rëndë

Fjala “gjak” është flamur që s’bie në dhe.

Morali i mirë fjala e drejtë

Na mban të fortë, na bën të shenjtë

Mirushe H.MUSA : Flasin pushkët, flasin shpatat

Mirushe H. MUSA

 

Flasin pushkët, flasin shpatat !

Për mes vargjeve zbrita malet,

Dhe bilbilat me këngë t'rapsordëve,

Deti kendon himnin me dallgë, 

Era fletë metologjinë e moçme. 

Nis lahuta ne mure të oxhakut,

Me i kënduar këngët kreshnike,

Flet mbi vargje me plis plaku,

Për tokat tona historike. 

Rrëfejnë bjeshkët rrufetë qiellore,

Për Perënditë e të parëve pagan,

Për kreshniket me gjoks shkëmbi ,

Që gjuhën shqipe ata na e lanë.

Në kulla baroti me frexhi të larta, 

Flasin pushkët, flasin shpatat,

Gurët rrëfejnë,besën e shqiptarit,

Si trimat u ngriten edhe nga varri.

Hapen portat në ballë të kalasë,

Baladat e moçme nuk kanë fund, 

Dhe gojëdhënat rrefejnë legjendë,

Nusja e besës qëndron mbi Bunë .

Alketa Lamaj : Buqetë poetike

Alketa Lamaj

 

ME LINI TE GABOJ...

Pse tua mbyllësh derën në fytyrë gabimeve?!

E ke ndarë mendjen tu japësh fund mësimeve?!

Po ec aty dhe gabo sa më shumë…

Apo mos do të kalosh gjithë jetën në gjumë?!

Mos të gënjej mendja se je ndryshe nga të tjerët?!

Si nuk e ke kuptuar këtë gjë më herët?!

Kush ishin ata që të kërkuan te jesh perfekt?!

Na lër rehat të jetojmë këtë jetë!

Bëj gabim pas gabimi do të thosha unë!

Hapi vetes sa më shumë punë!

E mira është mos të bësh gabime të përsëritura!

Rezultatet e tyre janë të ditura!

Unë shkrihem gazit me gabimet e mia.

Asnjë detaj nga ato nuk do të fshija!

Ajo që iku nuk kthehet më sot,

Ke të ardhmen në duar, dakort?!

Gabimi më i madh është të mos bësh gabime!

Zero frikë, asgjë e bukur nuk arrihet pa dështime!

Dhe një gjë tjetër të thënë nga të tjerët dëgjo:

“Po të kapën me presh në dorë, prano“.

SHTERNGAT Z BORES

Jepi më godit,

Kam arritur në një pikë që s’të kam më frikë!

Më godit me dorë, këmbë, kokë,

Derisa pa ndienja të bie në tokë!

Edhe pa forcë do çohem në këmbë!

Do duroj edhe kur dhemb!

Jam një dështake që ringrihet gjithmonë!

Kurrë, kurrë s’do heq dorë!

Jepi më godit fortë, fortë, më fortë!

Vetëm të lutem mos më prek në kokë!

Sepse aty veten se ndihmoj më dot!

Jepi, je e lirë, më kamxhiko, gjymto!

Alketa

Alketa Lamaj

Nuk rri dot pa të parë

Të vura unë re ty,

kur në turmë kërkoje veç sytë e mi.

Dhe ta dish që nga ajo ditë,

nga mendja s’mu shqitën kurrë ata sytë!

Ata ishin plotë jetë e shkëlqenin,

të vërtetën me zë të lartë rrefenin.

Shkëlqenin më shumë se yjet në qiell.

Po ku ishe fshehur ti o diell?!

Qëkur u takuan sytë atë ditë, 

ndodhi një nga mrekullitë. 

Shikimet e bukura, plotë ëmbëlsi, 

të bënë njeriun më të veçantë ty.

Pse ashtu më shikon?

Po për dreq pse bën sikur s’kupton?

A nuk të thanë gjithçka sytë?!

Kanë nevojë për shumë fjalë dashuritë?!

Ti më kupton shumë mirë…

Nga sytë më zbërthen shpirtin e dlirë.

E kur të rreshtësh së më shikuari,

Do të kuptoj që kam rreshtur së ekzistuari.

ÇOHU MA..!

O ma çohu të shikosh njëherë vërdallë!

Unë kam bërë një djalë, me ma i fillojnë gërmat e parë!

Çohu të shikosh sa gjërat kanë ndryshuar!

As nuk ke për ta besuar!

O ma çohu të shikosh edhe njëherë vërdallë!

Për një çast të jetojmë sikur të ishe gjallë!

Po vajte kaq vite moj ma pa na parë?!

A të treti ai varr?!

Çohu, kam ardhur të të zgjoj!

Asnjë nuk dua të dëgjoj!

Çohu të hedhim një valle!

Këtë herë do jetë pa halle!

Do të çoj me zor!

Vetëm një çast po të kërkoj…

Dhe më pas, vetë me dhe do të mbuloj!

Vallë shumë po të kërkoj?!

Mehdi HYSENI : VARGJE SATIRIKE

Mehdi HYSENI

EMRAT - KARAKTERET!

Emrin e ka Besnik

t'i besosh, vështirë

të pretë n' besë e ikë

aspak keq pa u ndier.

Emrin e ka Besë

besë s'mund i zënë

mashtrimin e ka ves 

sy në sy të rrenë. 

Emrin e ka Fitim

jeton veç me hua 

hyn borxh pa pretim

pa pasë kah më i la!

Emrin e ka Fitore

me fitua nuk fiton

leku i rrëshqet dore

me humbje jeton.

Emrin e ka Bashkim

shtinë pyka e përçarje

në mbrëmja e agim

rinohet kur ka ndarje.

Emrin e ka Shqiptar

e Shqipërinë e urren

e shanë atë pandarë

sa herë gjen teren.

Emrin e ka Atdhe 

atdheun e përbuzë

harron se në të ka le

e kafshon si meduzë.

   

 Emrin e ka Çlirim

luftëtarët i akuzon

i shanë në vazhdim

aty ku fjala i shkon.

Emra shqip e më vlerë

të bukur me shumë peshë

po s'u puqen me karakter

më mirë fare mos t'i kesh.

ME SHAMI VOTA PËR QEVERI!

     (Satirë qëllimmirë)

Dy deputet nga shumica

A-gusholli e Ko-rren(i)ca

shkuan në zyrën e ministrisë

m'i ba dert punë e shamisë.

Si çdo herë zonja ministresh

doli e i priti duke buzëqesh

e shtruan bashkë muhabetin

u pajtua e ndërroi dekretin.

Ju dërgoi ,,virman"drejtorive 

të lejohet bartja e shamive 

me ujë zemzemi ngritën gotat

Rroftë shamia, rrofshin votat!

Nuk vonoj doli mulla Kudreti

përmes tiktokut i përshëndeti

lexoi një sure bukur të gjatë

premtoi përkrahje në fushatë.

I çoi selam ''Lëvizjes t' Deçanit''

i bëri thirrje në emër të islamit

mblidhni mend e ejani në veti

kem bedelë në krye pushteti!

Sa ma shumë ju po konvertoheni  

aq më shumë këndej po shtohemi

do ta shtyjmë përpara rivalitetin

kush po e zhbën përpara shtetin.

E pala tjetër ia ktheu me shpejtësi

një valë pagëzimesh me fotografi

e në emër të kryqit të pagëzimit

bëri serish thirrje më dalë prej,,dinit"

Derisa qeveritë të luftojnë për vota

religjioneve fetare do t'ju rritet kota

për sa kohë ne sorollatemi nëpër fe

armiqtë tanë do t' sundojnë mbi ne.

Përderisa n' mulli tyre vet ju çojmë ujë

në palcë të kombit do të na shkel i huaj

Andaj t'i lëmë garat me flamuj fetar

ta forcojmë Shqipërinë e Kombin shqiptar. 

Për Shtetet, Komb e Shqipëri të bëhemi NJË 

e larushit fetare po doni, mbani nëpër shtëpi!

,,NUK U KUPTU KUSH KË E PASKA TORTURU’’!  

Nga thellësia e tokës nëntë pash 

mbi sipërfaqe doli ,,zotëri'' shkopi

Për t’ia hequr vetës emrin udbash

E për të treguar se ai është,,patrioti’’.

Në studio erdhi me një krah dosje 

pa frikë e pa u skuqur në fytyrë 

kryepërpjetë fliste me krekosje 

thua se edhe sot është në detyrë.

 

Mbante para vete si dikur letër

Po n’vend shkopit,lapsin në dorë

Përgojoj gra e burra, t'ri e t’vjetër 

duke i etiketuar si bashkëpunëtorë.

Etiketoj organizata e grupe ilegale  

ngritë tymnajë për t ‘ lë me kuptu 

se nuk ka rrahë askënd për ideale 

po se njëri tjetrin e paskan spiunu.

Na mbajti ligjërata për kushtetutën  

Na bëri me dije se ende është gjallë 

Juve që ju kam rrah tha,s’ua kam tuten 

Prapë këtu me keni kurdoherë  përballë. 

Shtet u bëmë,po s'ndërruam frymë

ngatërruam gjëra i bëmë mish, mash

prapë vjen xhelati viktimat i pështyn 

e njerëzit akoma i shkojnë atij pas!

Aty ku drejtësia nuk vë dorë, 

mbetesh i dëmtuar edhe fajtor!

Fazli Ferati : Buqetë poetike

FAZLI  FERATI

 

ASGJË POS ÇASTIT

Asgjë pos çastit

pos fjalëve

pos fotove

pos vendit e kohës

Asgjë edhe kur qielli

mbulohet me re

e përmallshëm

pikon shi

Asgjë kur gjethët

nga degët

binin në tokë

pa u ndi

Asgjë

kur shpirti një ditë

gjen qetësi

E asgjësë, për asgjë, nga asgjësë

ASGJË...

MEKATI

Nga mekatët e tjerë

ty të vënë

në mes të zjarrit

E di

që s'ke faj

në këtë kohë

të paqartësive të mëdha

ku digjet i pafajshmi

E fajtori krekoset

tarifa

pa u turpëruar

VAJZA ME FUSTAN

Sot Dua

i mbushi nëntëmbëdhjetë muaj

flet ca fjalë

kërcen e di të luaj

Posa zgjohet në mëngjes

të gjithëve na përqafon

në mbrëmje me babin e axhin

Flet në telefon

Dua

është gëzimi i shtëpisë

mjalti i mjaltit

ajka e lumturisë

DRITËROJNË

Atje

dielli nuk perëndon

është hëna

me dy yje

që nuk e lë

të praron

Atje

s'ka vend për errësirë

janë engjëjt

me ngjyrë ylberi

që prore dritërojnë

në atë hapësirë

Bali HAXHIU : Dy poezi për fëmijë

 

Bali HAXHIU

NXËNËS TË DASHUR

-Për fëmijë-

Nxënës të dashur

Ju kur shkruani

Shkronjat brenda fjalës

Mos i humbëni.

Nëse një fjale

Të gjitha shkronjat nuk ia vë

Atëherë s'do të këtë kuptim

Na del fjalë e re.

Të jemi të kujdesshëm

Mirë të veprojmë

Me disa shembuj

Po e dëshmojmë.

Fjala dorë, bëhet orë,

Fjala derë, bëhet erë,

Fjala mik, bëhet ik,

Fjala muri, bëhet uri,

Fjala pjeshkë, bëhet bjeshkë...

Shtator, 2024

E MENDOJA SI KOPSHT ME LULE (I frymëzuar nga një ish nxënës imi)

Edhe unë si çdo i ri, Gjermanisë ia kisha mësy, E mendoja si kopsht me lule Nuk e dija se shpirti do më vjen n'maje hynde.

Unë kur shkova në Gjermani, Më mungonte familja, atdheu, kisha mërzi, Nuk më doli ashtu siç e kisha paramenduar, Një fjalë shqipe s'kisha me kë me ndërruar.

Atje ishte si në robëri, Askush nuk të llogaritet për njeri, Të dhemb shpirti nuk gjen rehati, Je i huaj, nuk të do kush me të pa me sy.

I vetmuar pa askënd pranë, rroja, Punë gjumë, n'banesë, tjetër s'bëja, Një kafe nuk kisha me kënd me pirë, Gjithmonë me stres, monotoni.

Nuk di ku vate, nuk gjeja qetësi, Më shkoj mendja n'Kosovë me u kthye, Këtu kam atdheun, familja, koha, Këtu është gëzimi, parajsa, pasuria ime!

Gusht 2024

Xhevrije(Kurteshi)Nimani : Buqetë poetike

Xhevrije (Kurteshi) Nimani

EJA

Ka kohë që nuk ke ardhur 

Pritjen tënde dhe qielli e ndjeu,

Lotoi gjithë stinës së verës

Për dhembëshurinë e mungesën tënde.

Ditët e zakonshme me vapë vere

Këtë vit ishin të freskëta e me shi,

Sepse deshën që lulet e verës

Të mos i vyshk era e moti.

Tani eja, është koha jote

Mos e lë stinën prap të lotoj për ty,

Bukurin e luleve ta ruajtën

Se je pjesë e kësaj toke dhe ti.

Porten si zakonisht, të hapur e ke

Ajo nuk mbyllet kurrë për ty,

Dhe era e luleve me ngjyra ylberi

Do ta mbush shpirtin plot lumturi.

FJALA…

Fjalë që shërojnë plagë

dhe zemrën lumturojnë,

në agime të freskëta

ditën e mirë fillojnë.

Fjalë që ndalojnë lotin 

dhe buzëqeshjen kthejnë,

për nënat  te pragu i derës

që bijtë e tyre i presin.

Fjalë e fjalë të mira

për ty mërgimtar,

malli për atdheun

kurrë nuk ka të ndal.

Fjalë e fjalë të ëmbla 

për të sëmurin në shtrat,

dhe për të moshuarin 

që kohën çdo ditë e mat.

Fjalë e fjalë shprese 

për gjithë njerëzinë,

të harrojmë brenga e vuajtje

dhe të gëzojmë lumturinë.

PIKA IME E DOBËT

Ti më je pika ime e dobët

Atdheu im i shtrenjtë,

Je vet gjaku

Që më rrjedh ndër vena.

Je frymëmarrja ime

Oksigjen që thith çdo ditë,

Kur ty të shoh mirë 

Bëhem flutur me krahë. 

Ti më je retinë syri

Që të ruaj ngado që shkoj,

Je më i bukuri në gjithë botën

Keshtu unë gjithmonë dua të të shoh.

PRANVERË NË SYTË E TU

  Kurban tu bëfsha

  Për sytë e tu pranverë,

  Gjithë bukuria e natyrës

  Ka hyr në ta e nuk del.

  Në sytë e ty 

  Shpirti gjenë qetësi,

  Ëndërrat e djallëzuara

  Kthehen në lumturi.

  Në sytë e tu çel pranvera

  Bleruar me lule e gjethe mali, 

  Njomur me vesën e luleve

  Mëngjeseve të majit.

  Në sytë e tu dielli ngroh

  Shpirtin e trazuar, 

  Hëna e kulluar lëshon dritë

  Natën për ta zbukuruar.

Nazmije MEMA : BUQETË POETIKE

 

Nazmije MEMA

ERDHI NJË MAJI NË VENDIN TIM

Muaji maj i bukur shumë 

Vjen te ti e vjen te unë

Nëpër ara e kopshtije

Mu ashtu si i ka hije

Mirë se erdhe muaj i mbarë

I pesti në kalendar

Iku prilli plot me shi

Tani ta lëshoi fronin ty

Të mbretërosh si të ka hije

Të bëhesh këngë e çdo fëmije

Nëpër ara e kodrina

Mbushet vendi cicërima

Pak më larg në bjeshkë e çuka

Mbushet lëndina me Lara e Suka

Dallëndyshet në qiell lart

Kthehen te ne varg e varg

Më i gjatë se prilli je

Tridhjetë e një ditë i ke

Na sjellsh gaz e hare

Mirë se erdhe përsëri ndër ne!

ERDHI QERSHORI

Qershori erdhi oh sa bukuri

Më gëzoj mua të gëzoi ty

Dita juaj është sot o fëmijë

Mirë se erdhe muaji qershor

Me një tufë qershi në dorë

Ca të kuqe do të t'i vë në vesh

Të të skuqet faqja kur buzëqeshë

Qershorin e duan të gjithë fëmijët

Vjen fundi i shkollës,fillojnë pushimet

Dikë e pret deti,dikë e pret bjeshka

Bujkun e pret ara,vreshtarin e lyp vreshta

Mirë se na erdhe muaj i mbarë

I gjashti renditesh në kalendar

Pak më i shkurtër se maji je

Tridhjetë ditë gjithmonë i ke

Ditë të ngrohta plot me diell

Freski të lehtë herë-herë na sjell

Dredhëza,qershi e manaferra

Lozni,këndoni fëmijë,kjo është pranvera!

ERDHI KORRIKU

Erdhi, erdhi, o miq korriku

Iku, shkoi gjysmë viti

U poq dardha edhe fiku

Gruri  u korr në arë

Po  shkëlqen si margaritarë

Në të gjyshit hambar.

Dielli përcëllon,deti na fton 

Mësimeve në shkollë,iu erdhi fundi 

Na pret bjeshka e katundi 

Me një copë bukë misri në trastë 

Ujë të ftohtë e shkop të gjatë 

Shkon bariu gjithë gëzim 

Te stani në bjeshkë ai gjen gëzim 

Mirë se erdhe muaj i mbarë

I shtati me radhë në kalendar 

I gjatë sa vëlla gushti je

Tridhjetë e një ditë edhe ti i ke 

Ardhsh me gëzim e hare 

Me këmbë të mbarë e me krejt të mirat 

Na i plotësofsh të gjitha dëshirat!

Atyre që festojnë në korrik 

U shkoftë jeta mjaltë  me fiq 

01.07. 2024

ERDHI GUSHTI

Mirë se erdhe muaji gusht

Ti fare mos u ngut 

Korriku ta lëshoi fronin ty

Të sundosh ashtu siç di ti

Herë me vapë përcëlluese

Herë me freski ledhatuese

Me grurë hambarët mbushe plot

Të kemi bukë për një motmot

Dhe shalqi, mollë e dardhë

Mirë se na erdhe muaj i mbarë

I teti rreshtohesh në kalendar

Plot katër javë do të mbretërosh botën

Mu sikur korriku yt vëlla

Më kot mburresh se je më i gjatë

Dhe ai tridhjetë e një ditë i ka 

Për të gjithë që adhurojnë botën

Gushti qetë e sjell rrotën

Çdo stacion ku ka udhëtarë 

I uron me rrugë të mbarë

Shëtitni, gëzoni,  shijoni  jetën

Shpejt vjen shtatori që sjellë dhe vjeshtën...

01.08.2024

SHTATORI

Erdhi shtatori me rrush e me mollë

I gjen voglushët me libra në dorë

Mirë se erdhe muaj i mbarë

I nënti me radhë në kalendar

Edhe ti sikur vëlla gushti

Herë me diell e herë me shi

Por fëmijët shumë të duan ty

Mbarojnë pushimet fillon shkolla

Vrapojnë fatosët me faqet si molla

Takojnë shokët për herë të parë

Hyjnë në klasë,plot gëzim,krenarë

Rruga e diturisë për ne o shokë

Do të fillojë këtu që sot

A,B,C,1,2,3, sa gëzim, sa hare

Na pret mësuesja shend e verë

Do ta gëzojmë atë çdo herë

Vetëm pesa do të kemi në ditar

Na priftë e mbara në klasën e parë!

01.09.2024

Elvira ZENELI - Buqetë poetike

Elvira ZENELI

 

RIKTHIM

U bë kaq kohë që çmendurisht

Ne duhemi vetëm në shtratin e Fjalës,

Duke ujitur pemën e Dashurisë së frikshme!

Pikëpyetjet e pikëçuditjet

Ngrihen si shkëmbinj në mure kështjellash

Ku portat i hapim vetëm ne të dy!

S'kanë fund "trimëritë" tona

Në betejat virtuale

Kur ndeshemi vetëm me njeri-tjetrin

E ka veç të plagosur

Që rilindin sërish,

Të etur për plagosjen e radhës!

... Ja që qëlluam të jemi njerëz

E në duar na thërmohet Dashuria,

Po dije 

Se në një gjë jemi krejt ndryshe:

Une qaj si femër për Ty

E ti qan si burrë për Mua!

Humbjet e shpirtit

Çdo ditë paskan lindje-perëndim!

Në mes tyre

Na mban gjallë 

Një Rikthim!

VETËRRËFIM

Ne të dy ndajmë çdo mëngjes të njëjtin mendim,

deri në mërzi!

Kur vjen mbrëmja,

nën sharmin e saj ndajmë të njëjtën magji!

E ndjen, i dashur,

që paskemi të njëjtën kimi?!

... Sa herë që ti fal nxitimin tim naiv,

si burim eksitimi,

aty unë përmbytem në djersën-det të pasionit

ku me fjalët pa doganë

peshkojmë njeri-tjetrin

dhe bekojmë të uruarin grep!

...Oohh, sa ngjajmë, 

i dashuri im,

edhe dhimbjet brinjë më brinjë

i kemi të njëjta

tek lëvizim gishtat në tekat e unit

e peshat na kthehen në pupla

e padashje bëhemi fëmijë!

Të besoj me gjithë qenien time prej femre,

gojë më gojë,

trup më trup e shtrat më shtrat,

si një verë e kuqe që kthehet me eks!

... Ne dimë të ulemi bukur dhe në fronet e tavolinës

ku soditim njëri-tjetrin aq ëmbëlsisht,

në pritje të gjuhës së trupit

që do shkërmoqet më pas në flokë të kokoklepsur

në ëndërrat shtratore!

.. I dashur, 

më ke bërë më humane,

më kristaline,

më çmendurore!

Kështu dua të më shohësh,

të më ndjesh,

si një teh shpate

që ciflat e bombave ose t'i operon e t'i nxjerr,

ose të vdes!

EJA TA SHUAJMË KËTË URI!

Gjithnjë më thoje se çudia në buzë

Të shfaqet si nur

Që përshkëndrit një femër si unë

Në kërkim të një mashkull si ti!

Edhe pse e zënë në çark,

Unë jam drenusha

Në kërkim të një dreri

Që dua ta plagos pa e vrarë

E pastaj ta shëroj vetë!

Nuri i buzëve të mia të përvëlon

Në agimet e mëngjeseve

Kur liria kërkon skuta të panjohura

Te një femër si unë

Që telat e pendimit i këput pafund!

Mos e kërko një femër si unë

Që të ndjek

E të persekuton

E të shkund!

Se një femër si unë 

Të lë të shkosh,

Të lë të vish

E më pas të dënon me dashuri të përjetshme!

Kthehu, mall i shpirtit,

Lëre këtë dashuri të rrjedhë sipas gravitetit,

E marrtë djalli një femër si unë,

Djalli e hëngërt një mashkull si ti!

Eja, të lutem,

Ta shuajmë këtë uri

Që mes nesh është ngritur

Si lubi!

JAM QETËSIA PARA STUHISË!

I dashur,

Si ta them që edhe kjo mbrëmje 

Më doli ziliqare?

Dashuria ime ende ka formën e shpirtit

Me duart si një kosh i thurur 

Duke mbledhur copëzat e zemrës së thyer!

Ruaji të gjitha, i dashur!

Ato marrin frymë në duart e tua

E gjatë do jetojnë!

Mos m'u inatos 

Nëse asgjë nuk është ashtu siç e do!

Kurorat e lisave të gjelbër kam mbi krye

E flladitem nën hijen e tyre,

Më japin qetësinë e bukur

Që plas nën hijen e dashurisë,

Teksa hëna kalon në udhën e saj pranë meje.

... Ja, një yll ra

Si dëshirë e fundit 

Në këtë stinë të nxehtë vere

Ku vapa përvëlon me ritmin e valëve të detit.

Unë notoj mbi ujë 

E hyj në bujtinën time të dashurisë 

E vetme,

Aty fle,

Ndërkohë që ora,

Tik-tak,

Si zemra e gruas në duart e burrit

Shkon udhës së kërkuar,

Pa u prekur nga askush.

E di!

Jam bërë e tejdukshme,

Prej ajri që bëhet erë,

Jam grua e dashuruar deri në pafundësi

Që pret të bëhet stuhi!

Selvete Abdullahu - Buqetë poetike

Selvete Abdullahu

   Selvete Abdullahu

NATA GJURMËT I BRAKTISË

Mëngjesi ishte me mjegull

Gjurmëve ec me ëndrrën

E fitova dritën

Dhe i këndova jetës

Natën prapë më zuri ankthi

Mëngjesi në ëndërr

Shndrit e llahtuar

Mesdita ftohtë hyri

Në këngën e pathënë

Labirinteve të errësuara

Provokova të gjitha bashkë

Për t’i lexuar

Dhembjet e tua njeri.

MALLENGJIMI

Zjarr ethe dhe ankth

Të shohësh veten helm në pritje

Që pushton qenien e njeriut

Në dhera të huaj

Të jetosh larg tokës tënde

Të mos takosh dot njerëzit e tu

Të rrish vetëm me javë e muaj

Si mund t’i  harrosh vitet e mërgimit

O zot mos më verbo

Edhe atëherë kur të kthehem

Nuk di a t’i takoj të gjithë

Mall i zjarrtë kaplon zemrën time

Shpërthen e s’kapërcen dot

As di kur do t’ju shoh

Më kot pyes veten

Më kot prehem në kujtime

Si e humbur nga mallëngjimi.

 LOTI I MELANKOLISË

Dua të m’i ndjeni lotët

Dhe jetën time të përvuajtur

Që bie si rreze dielli

Përpara fushës së ëndërrimit

Që kërkon lotët e mi

Për ta kthyer gëzimin

Diku lot diku gaz

Mes zënkave të qiejve

Dhe syve melankolikë

Kur mendoj udhët

Më del përpara jetë e hidhur

Mbledh copërat e mallit

Si ndihmat humanitare.

A DO TË MË MUNDË HARRESA

Për pak dritaret i shpoi shigjeta

Pak kisha nuhatur gjërat

Mbrëmja mbylli qerpikët e plogësht

Harresa u zhyt në vetvete

Isha bërë gati të shtegtoja

Dhe shtegu mbeti i ngurosur

Se shpresa mbeti e fundit

Të dëftojë prejardhjen e dhembjes

Një blend i flokut rrëshqiti

Me pahir u loz valsi nën dritën e hënës

Loti shihej në sytë e nënës

A do të mundë dot harresa

Thellë në turbullirën e mëngjesit

Gjeta nënën duke pohuar me kokë

Larg jemi nga bota.

STUDENTËT E PRISHTINËS

E di që Prishtina sot u gëzua

Dhe në natën pa hënë

Nisi hidhërimi

Çfarë të bëjë me tmerrin

Rrugëve të Prishtinës

Studentët ngarendnin në protestë

Ndërsa mua më digjej shpirti

Ma vodhën zjarrin e lotin

Mbi ne u vërsul kolonë policësh

Trishtimi mbuloi qytetin

Britma lëndime që s’kanë fund

Nën flakën e dashurisë

Qiejt i lëkundën duke ëndërruar lirinë

Valbona Ahmeti - Buqetë poetike

Valbona AHMETI

Valbona Ahmeti
 

POETET 

Vlerësojnë mirë peshën e fjalës

shenojnë brengat me shtizën e zemrës

në ngjyra shpirti zhytin penën

të drithëroj vargu ndër deje 

kur vetmia qan në heshtje

me vargun e tyre zvogëlojnë dete

kur dashuria iu troket në zemër

përqafojnë muzat, thurin perlat 

kur frymëzohen thellë në shpirt

fluturojnë shtigjeve bëjnë mrekullitë

kur mallohen për bukurit

dinë t'i fundosin edhe gjithësitë 

kur shpresa thyhet i mbyt mashtrimi

përpëlitën si peshku pa ujë

se pranon dot bota e tyre zhgënjimin

i klithin penës të bëj bujë

kur poetëve i lëndohet Atdheu

si të krisur harlisën deri n'zenit

për një t' ardhme të ndriçuar

mbajnë kuvend me yjësitë 

DERI N'AMSHIM

Rrugës t'përgjumur t'atij qyteti

u deshëm shumë n'atë verë

n'çatit e vjetra pikonte shi

në buzët tona lëng qershi 

zë s'dëgjohej në qytet 

natë me shi na tradhtonte

nga trupi yt isha dehur 

nga puthja, prekja që më dhuroje 

sa pika shiu xhamin trokisnin

ne më shumë puthje falnim

zgjuar ishim gjerë n'agim

n'gjoks mbaja engjëllin tim 

shiu s'ndalej për çudi

trupi yt plot hijeshi

floku i shprishur mbi gjoksin tim

s'doja të ngrihem deri n'agim

Valbona

Valbona Ahmeti

Nënë Hyjneshë 

Ka zbritur nga qielli kaltëror

Shpirti i bukur engjëllor

Ëmbëlsia e fjalës se Saj hoje mjalti

Bukuri e rrallë dhunti nga zoti 

Në hiret e fytyrës 

Ka të lulëzuar beharin

Për çdo dhimbje është lule balsami

Në buzëqeshjen engjëllore

Ka qiellin e paqësuar

Nënë hyjneshë det i qetësuar 

Të gatuar në shpirtë ka dashurinë

Në dritën vezulluese të syve ia gjenë lumturinë

Dora ledhatuese e saj

Vjen të merr si një meteor

Të përkund në ëndrra me yjet qiellor 

Nënë Hyjneshë 

Netëve të gjata pa gjumë

Mban hënën zgjuar n'përgjim

Në çdo cep të botës na mbron yti bekim.

ZËRA SHPRESE

Këtë liri me shekuj kemi ëndërruar

Jetë e porsa lindur zgjohet hidhur

Ëndrrat mbetën përralla harbuar qiejve

Vrullin rinor vrasin dëshirat cunguar 

Avazi i mërgimit është shortuar

N'shpirt gërryen gërmadhë shtegtimi

N'këtë liri të posalindur

Dëshirës së moçme iu vu pikëllimi 

Pranverat ngulfatur me premtime

Lulet nxjerrin sythin diku tretur

Dryni shekullor hap shtegun e udhëtimit

Zëra shprese kalërojnë mbytur 

Valbona Ahmeti

Valbona

Valbona Ahmeti

Fshehtësitë e shpirtit 

Shumë jam lutur t' kem një rast

t' m' i thërmosh ndjenjat e mia

aq shumë desha t'më shtrëngosh në krahë

t'a kuptosh se ç'është dashuria 

aq shumë desha t'shkrihem tek ty

ëndrrën time ta përqafoj

t'i freskoj buzët zhuritur

yjet e natës t'na bëjnë rojë 

po ashtu iu luta hënës

vetëm një natë t'më bëjë konak

t'i shpalosë fshehtësitë e shpirtit

shekuj nata të na zgjas 

desha shumë të njohë parajsën

n' qiellin me yje e kërkova

gjithë atë ndjenjë që gjatë e desha

n' buzët tua e shijova.

Bukurie Bucpapaj - Buqetë poetike

Bukurie Bucpapaj

 

Bukurie Bucpapaj

AH POEZI...

S’po tè kuptoj ty o shpirti im

E sêmurê s‘rri dot pa shkruar.

Duar qè dridhen e plogêshtim.

Por nuk tè rrihet  pa vargêzuar.

Ah moj e bukura poezi

Ti nuk tè len as  tè vdesèsh.

Se n’damar té gjakut mè ke hy.

E pêrjetè aty ti e artè do ngelèsh.

Nè mé thoni u ç‘mend kjo s‘ka rêndèsi.

Poezia êshtê pèr mua drita e syve t‘mi.

Edhe nèse iku ndonjè ditê o miqt e mi.

Aty do tê mê gjeni mua nè varg -poezi.

E do té mê lexoni e do té mé kujtoni.

E di .

Pasataj nga goja fjalén do ta thoni:

Na ishte dikur njê poete .

Qé shkruante pér ne por edhe pér vete.

VETEM NJÊ ÇAST......

Mu desht vetèm njè çast i vetèm.

Té kuptoja se kush ishe e kush je.

Ah sa herè efajèsoja  unè veten?

Si ti besova ty si e marrè pérse?

A kaq naive tè bèn dashuria?

E t‘qorron té dy sytê verbèrisht.

Ti rènd pas saj i pa faj si fêmija..

Beson dhe humbet mjerisht .

    

Nè atè botè tê ndyré 

gèneshtre .

Futesh e têra pa mendu se lèndohesh.

E ti e kupton vuan shumè nê heshtje.

Sa keq  nga dashuria ti po lèndohesh.

Ti si Bohem i çmendur çuditérisht.

Aktron aq bukur e me aq mjeshtri,

Botên nè duar ma dhuroje bukurisht .

Té besoja ja ashtu si naive si fêmi.

Por pérseri tè them uné s‘jam si ti.

Mu desh njè çast pér tè njohur.

E tè bèhesh pjesè e jetês time .

Mu desh njè çast  pèt té t‘humbur.

E kjo mê shkaktoi shumè dhimbje.

Ti vrave  zemrên timé o i pabesé,.

Ta dhurova me plot besim e shpresè .

Se tê kisha tè vetmin  univers.

A ky êshtè çmimi qè duhet tè pres?

     

Kéto fjalé i dègjova nga ajo vashè

Atè ditè , atè mèngjes tè Nèntorit. 

Mu dhimbs nè shpirt kur e pashé.

U revoltova sa do shkruaj poezinè 

E ta quaja poezia e Tradhètorit.

Me tè drejtèn e autorit

Por me dhimbjen e lotit.

MENGJES I BUKUR....

Kur mèngjesi e puthi tokèn 

Dhe dielli ka hapur fronin blu.

Syti e mia akoma su kotên.

Doja  disa rrjeshta me vargêzu .

******

Kèngèzoj me zanin e bilbilit

Qé po e ndegjoj tu cicérue

E shkruaj  poezin e shpirtit

Né rrjeshta zemre pèrjetue.

Me diellin e nis ditèn e gèzuar.

E dua lindjen e perendimin e saj.

Nga ky fenomen jam mrekulluar.

Muza zbret né fletê paskèsaj.

Eh sa i gèzohem kèsaj dite  

Edhe pse pik gjumi nuk kam ba.

Dua t’i jetoj  minutat e  kèsaj  jete.

Se e nesermja e fshehtê  se din ç’ka.

Méngjes i bukur plot gjelbèrim.

Zeri i gjeli qé iso mbané gjaté .

Zogu mè zè qê kéndon pa pushim.

Mé béné njé romanciere me faté.

 I gézohem kèsaj dhurate té peréndsé.

Krahet ia hapa dités drejt lumturis.

Jetoje kété dité i thash vetes .

Gézoju pra edhe sot ti jetés.

Se kjo dité ikén e nuk ka kthim.

NATA NË ZGJIM.....  

Ç’pate natê sonté mé prishe gjume .

Ndonése aspak miré nuk  jam .

As nuk e ke hénen e as yje shumé.

 Cfaré té paska gjetur moj xhan?

Mos vallé te mungova uné ty ? 

Apo sonte natéz dashke shoqeri!!!

Unê né heshtje té sodis me habi  ,

I cili mendim té solli te unè nuk e di .

Véç zbardhi agu i mengjesit .

Zgjuar mbi vargje né timen poezi.

E ndieva rrezen e ngrohtè tè diellit.

Qé i preki keto  syçkat e mi .

Mirè qè m’prishe gjumin  se ia vlejti .

Se pashé magjinè  tek  linde dielli.

E shpirti im n’rreze te tij mè fjeti.

I bukur ag i mengjesit dhe qielli .

  

Magjishèm mè bènè pèr veti.

Njè dite e re po fillon plot me shprese .

Bashk me lindjen e diellit fillon  jetêsia.

Do tè jetoj me ty o diell derisa vdes.

Se ti mi ngrohê gjithmonè plaget e mia

Ndaj sot né méngjes emer tè  vura 

Rreze -Bukuria

Pasi erdhet rrezatuat mbi faqet e mia.