Elvira ZENELI - Buqetë poetike

Elvira ZENELI

 

RIKTHIM

U bë kaq kohë që çmendurisht

Ne duhemi vetëm në shtratin e Fjalës,

Duke ujitur pemën e Dashurisë së frikshme!

Pikëpyetjet e pikëçuditjet

Ngrihen si shkëmbinj në mure kështjellash

Ku portat i hapim vetëm ne të dy!

S'kanë fund "trimëritë" tona

Në betejat virtuale

Kur ndeshemi vetëm me njeri-tjetrin

E ka veç të plagosur

Që rilindin sërish,

Të etur për plagosjen e radhës!

... Ja që qëlluam të jemi njerëz

E në duar na thërmohet Dashuria,

Po dije 

Se në një gjë jemi krejt ndryshe:

Une qaj si femër për Ty

E ti qan si burrë për Mua!

Humbjet e shpirtit

Çdo ditë paskan lindje-perëndim!

Në mes tyre

Na mban gjallë 

Një Rikthim!

VETËRRËFIM

Ne të dy ndajmë çdo mëngjes të njëjtin mendim,

deri në mërzi!

Kur vjen mbrëmja,

nën sharmin e saj ndajmë të njëjtën magji!

E ndjen, i dashur,

që paskemi të njëjtën kimi?!

... Sa herë që ti fal nxitimin tim naiv,

si burim eksitimi,

aty unë përmbytem në djersën-det të pasionit

ku me fjalët pa doganë

peshkojmë njeri-tjetrin

dhe bekojmë të uruarin grep!

...Oohh, sa ngjajmë, 

i dashuri im,

edhe dhimbjet brinjë më brinjë

i kemi të njëjta

tek lëvizim gishtat në tekat e unit

e peshat na kthehen në pupla

e padashje bëhemi fëmijë!

Të besoj me gjithë qenien time prej femre,

gojë më gojë,

trup më trup e shtrat më shtrat,

si një verë e kuqe që kthehet me eks!

... Ne dimë të ulemi bukur dhe në fronet e tavolinës

ku soditim njëri-tjetrin aq ëmbëlsisht,

në pritje të gjuhës së trupit

që do shkërmoqet më pas në flokë të kokoklepsur

në ëndërrat shtratore!

.. I dashur, 

më ke bërë më humane,

më kristaline,

më çmendurore!

Kështu dua të më shohësh,

të më ndjesh,

si një teh shpate

që ciflat e bombave ose t'i operon e t'i nxjerr,

ose të vdes!

EJA TA SHUAJMË KËTË URI!

Gjithnjë më thoje se çudia në buzë

Të shfaqet si nur

Që përshkëndrit një femër si unë

Në kërkim të një mashkull si ti!

Edhe pse e zënë në çark,

Unë jam drenusha

Në kërkim të një dreri

Që dua ta plagos pa e vrarë

E pastaj ta shëroj vetë!

Nuri i buzëve të mia të përvëlon

Në agimet e mëngjeseve

Kur liria kërkon skuta të panjohura

Te një femër si unë

Që telat e pendimit i këput pafund!

Mos e kërko një femër si unë

Që të ndjek

E të persekuton

E të shkund!

Se një femër si unë 

Të lë të shkosh,

Të lë të vish

E më pas të dënon me dashuri të përjetshme!

Kthehu, mall i shpirtit,

Lëre këtë dashuri të rrjedhë sipas gravitetit,

E marrtë djalli një femër si unë,

Djalli e hëngërt një mashkull si ti!

Eja, të lutem,

Ta shuajmë këtë uri

Që mes nesh është ngritur

Si lubi!

JAM QETËSIA PARA STUHISË!

I dashur,

Si ta them që edhe kjo mbrëmje 

Më doli ziliqare?

Dashuria ime ende ka formën e shpirtit

Me duart si një kosh i thurur 

Duke mbledhur copëzat e zemrës së thyer!

Ruaji të gjitha, i dashur!

Ato marrin frymë në duart e tua

E gjatë do jetojnë!

Mos m'u inatos 

Nëse asgjë nuk është ashtu siç e do!

Kurorat e lisave të gjelbër kam mbi krye

E flladitem nën hijen e tyre,

Më japin qetësinë e bukur

Që plas nën hijen e dashurisë,

Teksa hëna kalon në udhën e saj pranë meje.

... Ja, një yll ra

Si dëshirë e fundit 

Në këtë stinë të nxehtë vere

Ku vapa përvëlon me ritmin e valëve të detit.

Unë notoj mbi ujë 

E hyj në bujtinën time të dashurisë 

E vetme,

Aty fle,

Ndërkohë që ora,

Tik-tak,

Si zemra e gruas në duart e burrit

Shkon udhës së kërkuar,

Pa u prekur nga askush.

E di!

Jam bërë e tejdukshme,

Prej ajri që bëhet erë,

Jam grua e dashuruar deri në pafundësi

Që pret të bëhet stuhi!