Freitag, 30. März 2018

Ofensiva serbe e 26 marsit 1999 në Krush të Madhe

Naxhije Doçi
(Në Krushë të Madhe u vranë 242 shqiptarë) 

        Krusha e Madhe bënë pjesë në Komunën e Rahavecit dhe është fshati më i madh i kësaj komuneje, ku mbi 97 % e popullatës janë shqiptarë, ndërsa 3 % janë popullatë serbe dhe të tjerë. Gjatë ofenzivave të 25, 26 dhe 27 marsit 1999 në Krushë të Madhe, forcat ushtarake serbe vranë, masakruan, dogjën dhe rrëmbyen 242 shqiptarë moshash e gjinish të ndryshme. Një pjesë të popullatës e vranë në Vneshtije dhe në malin pas Vneshtijeve, e të tjerët në shtëpitë e tyre, në xhami të fshatit dhe kudo që i gjetën. Shtëpi të djegura e të shkatërruara në Krushe të Madhe janë 660, pa i llogaritur edhe plemet dhe ahuret si të veçanta.
        Në Krushë të Madhe ka edhe shumë të zhdukur, për fatin e të cilëve familjarët ende nuk dinë se a gjenden ndokund të gjallë, apo se ku gjenden të varrosur?! Sipas dëshmitarëve dhe sipas të dhënave të tjera të zbuluara, shqiptarët e rrëmbyer të Krushës së Madhe janë varrosur nëpër varreza masive nëpër Kosovë e në Serbi dhe deri në ditët e sotme ende nuk është ndriçuar plotësisht fati i tyre. Nga dhëmbjet me shqetësime të përditshme gratë e veja të Krushës së Madhe me 548 fëmijët jetim të tyre kërkojnë me çdo kusht që eshtërat e më të dashurëve të tyre të prehen në tokën e Kosovës, për të cilën edhe e kishin dhënë jetën. 
        Në Krushë të Madhe kam shkuar disa herë që të mblidhja shënime për pasojat e luftës serbe të vitit 1999, në Kosovë, se nuk ka njeri dhe as familje në të që nuk kanë përjetuar në një mënyrë ose në një tjetër tmerre gjatë luftës së pabarabartë serbe të vitit 1999, në Kosovë. Shumë familje edhe kanë pësuar, duke iu vrarë, kidnapuar dhe zhdukur anëtarët e familjes. Vizitat në Krushë të Madhe i kam bërë në shumë familje, si në familjen Hoti, Nalli, Krasniqi, Duraku. Për familjen Duraku të Krushës së Madhe kam shkruar në librin tim, të botuar pas luftës, në vitin 2000. 

DR. FAHREDIN HOTI U VRA NË OFENSIVËN SERBE 
TË 26 MARSIT 1999 NË KRUSHË TË MADHE 

        Njëra ndër familjet e Krushës së Madhe të Rahavecit që pësoi shumë gjatë luftës së vitit 1999 në Kosovë është edhe familja e gjerë Hoti, ku forcat serbe i vranë dhe i dogjën 65 burra prej moshës 15 deri në 85 vjeç. Për luftën e tmerrshme serbe në Krushë të Madhe personazh i rrëfimit është Nexhmije Hoti, motër medicinale me profesion dhe bashkëshortja e Dr. Fahredin Hotit, gjinekologut dhe mjekut dëshmor të përmasave të përkushtuara. Gjatë ofensivës shfarosëse të 26 marsit 1999 në Krushë të Madhe, Nexhmije Hoti përjetoi tmerre të shumta të luftës, si edhe humbi krijesat më të dashura, bashkëshortin Dr. Fahredin Hoti dhe djalin 15 vjeçar, Kreshnik Hoti. Me Nexhmije Hotin qesh takuar menjëherë pas përfundimit të luftës së tmerrshme të vitit 1999, në Kosovë, gjatë kohës kur bëja vizita në Krushë të Madhe, për të mbledhur nga gratë deshmi të ngjarjeve të luftës. Gjatë bisedës me Nexhmije Hotin, tek ajo vërejta një karakter të dalluar qëndrueshmërie të femrës shqiptare në përballim të dhembjeve të shumta, që i ishin shkaktuar nga barbaria e shfrenuar e ushtarëve kriminelë serbë. 
        Rrëfimi i ngjarjes: Dr Fahredi Hoti, i lindur në vitin 1953 në Krushë të Madhe të Rahavecit, është vrarë nga forcat kriminele serbe në ditën e ofensivës së tmerrshme serbe të 26 marsit 1999 në Krushë të Madhe. Forcat ushtarake dhe paramilitare serbe e kanë vrarë në momentin kur ai ishte duke i mjekuar të plagosurit e zhvendosur shqiptarë në malin e afërt të Krushës së Madhe. 
        Dr. Fahredin Hoti kishte qenë në mesin e popullatës, që iknin si pa krye nga granatimet tmerruese serbe, duke ia lidhur plagët një të plagosurit nga Randobrava dhe të tjerëve të plagosur afër tij. Ne vrapim pas të plagosurve, që kishin kërkuar ndihmë thuaja se në çdo sekund, do ta dëgjojë një zë trishtues: Doktor Fahredin, një granatë e ka goditur Kreshnikun dhe e ka lënë të shtrirë në tokë! Djali i tij, Kreshniku 15 vjeç asnjëherë nuk i ishte ndarë të atit dhe aspak as syri nuk i ishte trembur nga gjuajtjet e pandërprera me krisma e bubullima të tmerrshme që bënin forcat serbe gjatë asaj ofensive të tmerrshme të 26 marsit 1999 në Krushë të Madhe. Nuk ishte frikësuar Kreshniku dhe as nuk ishte ndalur as ditëve të tjera, se forcat serbe e kishin pasur në shënjestër Krushën e Madhe që nga ofensiva e verës së 17 korrikut 1998, në Rahavec. 
        Ramadan Hoti nga Krusha e Madhe dhe Lulzim e Nait Spahiu nga Apterusha kishin qenë ata që i kishin treguar Dr. Fahredinit për vrasjen e djalit, se me ta edhe kishte qenë duke iu dhënë ndihmë njerëzve të shastisur nga tmerret e luftës shfarosëse. Me të dëgjuar fjalët trishtuese të tyre, o mule doktor se e goditën Kreshnikun, Dr. Fahredini është kthyer menjëherë që t’ia jepte ndihmën djalit dhe në ato momente e kishte goditur edhe atë një snajperkë serbe në gjoks. Diku ndoshta vetëm pesë–gjashtë metra pa mbërritur te djali i plagosur e kishin plagosur edhe Dr. Fahredinin dhe ai menjëherë kishte mbetur në vend pa mundur të lëvizë më tutje, që të mbërrijë te Kreshniku. Popullata, që i kishin kaluar përskaj, të tmerruar nga breshëria e plumbave dhe nga eksplodimi i granatave serbe mbi ta, nuk e kishin parë që kishte mbetur i shtrirë përtokë Dr. Fahredini. Secili kishte vrapuar për vete pa ditur se kah po shkonin, se gjuajtjet me armë vdekjeprurëse kishin qenë të pandërprera dhe nga të gjitha anët. Dr. Fahredini, duke e parë gjendjen alarmante të popullatës në atë betejë krejtësisht të pabarabartë, sigurisht vetë i kishte pastruar dhe qepur plagët e veta dhe sigurisht edhe rrëshqanas kishte tentuar që t’i shkonte në ndihmë Kreshnikut të plagosur, se në afërsi të tij edhe ishte gjetur i vdekur. 
        Gjithënjë sipas Nexhmije Hotit, nuk dihet se çka ka ngjarë pas plagosjes së Dr. Fahredin Hotit, por nga njollat e gjakut në kokë dhe në fytyrë, si edhe nga xhepat e setrës dhe të pantallonave të nxjerrë përjashta, bëjnë për të kuptuar se ushtarët kriminelë serbë i kanë rënë në kokë dhe në fytyrë edhe nga afërsia, sigurisht me kundak të pushkës, si edhe e kanë plaçkitur. Kanë bërë krime të shumta mbi ta, duke i shkaktuar vdekje të tmerrshme një herë mbase Kreshnikut para syve të të atit e pastaj edhe Dr. Fahredinit. 
        Pushtuesi serb prej kohësh e kishte pasur halë në sy Dr. Fahredin Hotin, prandaj edhe kanë bërë kërdi me barbarizëm të paparë mbi të dhe mbi djalin e tij, që ishte në moshë shumë të re. Kanë bërë krime edhe mbi krejt të pushkatuarit të tjerë shqiptarë në atë fushëbetejë të tmerrit në Krushë të Madhe, se i kanë kontrolluar të gjithë të vrarët edhe për të dytën herë mos ka mbetur ndonjëri prej tyre i gjallë, që t’i vrisnin e t’i masakronin veç e veç dhe me të ngadaltë. 


Dr. Fahredin Hoti ishte mjek edhe në Bjeshkët e Berishës ku luftohej për liri

        Sipas Nexhmije Hotit, kur më 1998 kishte pëlcitur lufta e hapur serbe në Kosovë, Dr. Fahredini Hoti ishte vazhdimisht në terren, duke shkuar në vendet ku luftohej për liri të Kosovës. Në këtë kohë ai nuk ishte vetëm gjinekolog, por ishte edhe mjek për të gjitha sëmundjet dhe për të gjitha hallet e pacientëve, që i trajtonte. Shkonte shpeshherë në Likoc, Açarevë, Drenoc dhe në fshatra të tjera të bjeshkës së Berishës dhe të Malishevës e të Drenicës. Sistematikisht kishte shkuar edhe në spitalin ushtarak të UÇK-së në Pagarushë. Në shtëpitë e rrënuara dhe të djegura të këtyre anëve dhe nën breshërinë e plumbave vrastarë të armikut serb, jeta megjithatë kishte vazhduar të përtërihej, se nën përkujdesjen e Dr. Fahredinit kishin lindur fëmijët e së ardhmes së Kosovës, si edhe ishin shëruar rezistuesit sypatrembur që e luftonin pushtuesin serb në Kosovë. Gati kurrë nuk kishte bërë gjumë në shtëpi, se ia kishte dhënë vetes detyrë të gjendej pranë njerëzve të plagosur e të sëmurë, që kishin nevojë për përkujdesje të mjekut. 
        Viti 1998 ishte shumë i rëndë për Kosovën, se gjithkah nëpër territorin e saj bëheshin ofenziva të shumta dhe shfarosëse serbe. Përmes Televizionit Shqiptar, (dy orësh) për Kosovën, se Tevizioni i Prishtinës që nga viti 1989 veç ishte i pushtuar nga serbët dhe se Kosova ishte në terr të plotë informativ, bëhej apel që t’i ndihmohej Drenicës. Me të dëgjuar lajmin Dr. Fahredini do të gjendej ndër mjekët e parë atje, i cili me të hollat e veta kishte blerë edhe barëra të shumta dhe mjete të tjera sanitare, që t’i gjenden për raste të rënda, dhe të cilat i mbante në një depo personale, në Krushe të Madhe. Kudo që shkonte në terren barërat i mbante më vete në gepekun e veturës së vet. Në Drenicë kishte udhëtuar çdo të dytën ditë dhe më së shumti kishte udhëtuar natën, nëpër rrugë dytësore dhe nëpër terrene shumë të vështira. Në Drenicë kishte udhëtuar çdo të dytën ditë dhe më së shumti kishte udhëtuar natën, nëpër rrugë dytësore dhe nëpër terrene shumë të vështira. Disa herë kishte udhëtuar edhe bashkë me motrën medicinale Sanije Desku nga ambulanca mjekësore e Malishevës, ku Fahredini kishte punuar vullnetarisht dy herë në javë, kur kishte qenë gjinekolog në Rahavec. Rrugën, që të mbërrinin në vendin e caktuar në Drenicë ua kishin treguar më qartë banorët vendorë e ndonjëherë edhe ushtarët tanë. Kishte ndodhur ndonjëherë që, për shkak të terrenit shumë të vështirë dhe të pëstblloqeve të shtuara të forcave serbe nëpër rrugët e fshtrave, të mos mundnin të shkonin me veturë deri në vendin e caktuar. Që ta realizonin misionin e nisur ishte dashur pastaj, që të udhëtonin si të mundnin, me traktor ose edhe në këmbë. Rasti konkret ishte kur një herë e kishin lënë veturën në Plloqicë (afër Ujmirit) të Komunës së Klinës dhe kishin shkuar këmbë deri në fshatrat e Drenicës. Dr. Fahredini kishte treguar se gjatë vizitës mjekësore nëpër fshatrat e Denicës, bashkë me ta shpeshherë kishte shkuar edhe bashkëshorti i Sanijes, Cen Desku, një aktivist i madh në ndihmesë lëvizjes për çlirimin e Kosovës. 


Më 1998 Dr. Fahredin Hoti fshatrat i vizitonte me orar dhe sipas nevojës

         Dr. Fahredini shkonte nëpër fshatra në çdo kohë dhe sa herë që e kërkonin ndihmën e tij, pa marrë parasysh rreziqet që do të mundnin t’i delnin në rrugë. Përherë udhëtonte me veturën e tij dhe thuaja se rregullisht udhëtonte në shoqëri më djalin Kreshnikun. I caktonte si me një lloj orari fshatrat se ku kishte për të shkuar në vizita. Një herë shkonte në fshatrat përreth Krushës së Madhe, si në Celinë, Bellacerkë, Sopniq, Potoçan, Reti, Rogovë, Hoçë e Vogël, etj. Ditën tjetër shkonte në fshatrat pak më të largëta, si Ratkoc, Qifllak, Kramovik, Samadraxhë, Dobërdelan, Dragobil, Malishevë, për të vazhduar pastaj pa u lodhur edhe në fshatrat dhe në malet e Drenicës. Shkonte për t’i shëruar të sëmurët dhe të plagosurit shqiptarë nëpër fshatra, sepse ishte i vetëdijshëm që popullata nuk kishte mundësi lëvizjeje lirshëm nga patrollimet e vazhdueshme të forcave serbe nëpër terren. Kishte shkuar shumë herë edhe në Reti, ku ishte shtabi i UÇK-së, që t’i shëronte ushtarët tanë të plagosur, dhe të shumtën e rasteve shkonte natën. 
        I kishte thënë Dr. Fahredinit vazhdimisht i vëllai Mustafa, që të mos shkonte shpesh t’i vizitojë fshatrat, se i dhimbsej mos po i ndodh ndonjë e keqe e papritur. I kishte vërejtur ato ditë Mustafa edhe forcat serbe, që frekuentonin shpesh e me egërsi të dalluar nëpër Krushë të Madhe e rrethinë dhe sikur e prisnin momentin që ta burgosnin, ose edhe që ta likuidonin Dr. Fahredinin. Krahas kësaj kishte vërejtur edhe se kur ishte kthyer Dr. Fahredini në mbrëmje në shtëpi, ose kur kthehej pas dy ditëve e ndonjëherë edhe pas shumë ditëve, ishte dukur i rraskapitur e edhe shumë i dobësuar nga shëndeti. 
         -I di unë mirë punët e mia vëlla i dashur Mustafë- I kishte thënë të vëllait Dr. Fahredini!. Faleminderit për përkujdesjen tënde, por duhet ta dini se unë jam mjek dhe se duhet gjithësesi edhe që ta respektoj etikën e mjekut. Unë nuk mundem të rrij i qetë, kur e di se populli im i trazuar nga lufta e hapur serbe në Kosovë, rënkon për një përkujdesje mjekësore dhe për një trajtim të domosdoshëm mjeksor. Nuk mund të rrij pa i ndihmuar ushtarët tanë të plagosur dhe popullatën e zhvendosur, se ky është mbi të gjitha obligim i padiskutueshëm për mua si mjek me betim të dhënë. Është edhe dëshirë e imja më përkushtim, që të jem atje ku mund të jem e ku duhet të jem, në ndihmesë popullit tim. Unë do të jem, pra, gjithherë atje ku e di se ka njerëz të plagosur dhe të sëmurë të popullit tim, të cilëve iu duhet ndihma ime, ndihma e mjekut – Kishte thënë Dr. Fahredini. 

Në vitin 1998 në ambulancën Dr. Fahredin Hotit në Kushë të Madhe 
 ishin bërë mbi 800 lindje

        Dr. Fahredin Hoti, si gjinekolog i përkushtuar që ishte, vërente me brengosje të madhe, se gjatë dhjetvjetshit të aparthedit serb në Kosovë, në spital dhe në ambulancat e Kosovës së pushtuar, shëndeti i nënës dhe i fëmijëve shqiptarë nuk trajtohej si duhet. Kishte edhe raste të shumta diskriminuese, e edhe raste që përfundonin qëllimshëm me vdekje të nënave e të fëmijëve shqiptarë dhe ngjarjet e tilla tragjike e trazonin skajshëm Dr. Fahredinin. Për ta zbutur sado pak përkujdesjen ndaj nënave-lehona shqiptare dhe ndaj foshnjeve të tyre Dr. Fahredini kishte vendosur që ta hapte ambulancën e vet në Krushe të Madhe, ku të gjitha përkujdesjet dhe lindjet ishin kryer me shpenzime minimale te tij, ose edhe krejt falas. Gjatë viteve të rënda të luftës së hapur në Kosovë, 1997-1998 dhe deri më 24 mars 1999, të gjitha lindjet e fëmijëve në atë ambulancë, si edhe të gjitha vizitat të tjera mjeksore ishin kryer falas dhe me përkujdesje të mëdha mjeksore e humanitare. Në ambulancën e vet në Krushë të Madhe Dr. Fahredini kishte bërë më se 800 lindje të grave të zhvendosura nga fshatrat Celinë, Nagavc, Randobravë, Rogovë, Hoqë e Vogël e Bellacerkë të komunës së Rahavecit, si edhe nga fshatrat e Malishëvës dhe nga vendet të tjera. Bashkëshortja e tij, Nexhmije Hoti kishte qenë gjithëherë pranë tij, si motër medicinale. Në raste urgjente kishin ndihmuar shumë edhe vëllezërit e Fahredinit me bashkëshortet e tyree dhe dy djemtë e Dr. Fahredinit, Besniku e Kreshniku. Gjithëherë kishin qenë të mobiolizuar si familje, që të ndihmojnë, se rastet për t’u shëruar në atë ambulancë, sidomos gjatë vitit 1998, kishin qenë të shumta dhe në gjendje tepër të rëndë.

Rrëfimi është marrë nga libri “Krimi dhe përdhunimi serb kundër femrës shqiptare në Kosovë 1997-1999”- Botim i vitit 2010 (465 f.) – Naxhije Doçi

Sonntag, 11. März 2018

Alketa Maksuti Beqari: DUA PUTHJËN TËNDE

Alketa Maksuti Beqari

DUA PUTHJËN TËNDE

Unë i kam puthur ato buzë,
Edhe fytyrën e kam prekur,
Ato flokë i kam ledhatuar,
Edhe ballin, edhe sytë 
Puthur i kam – Kur nga trup yt 
Më fale ngrohtësinë.

Tani është natë.
Edhe lulet e pranverës kanë fjetur
Unë dua të më puthësh serish 
I dashur – Të ngrohem nga trupi yt
E shpirtit të çelin lulevjollcat...

Dienstag, 6. März 2018

Laureta Osmani : Bora ma ngrinë trupin - jo shpirtin!

Laureta Osmani

Dy tregime

(Bazuar në histori të vërtetë, nga pjesë të dy filmave kinez)

Lëmosha që u shpërblye pas 30 viteve

   Një ditë një djalosh hynë në një barnatore, merr tre pako me qetësues dhe tenton të merr vrapin, pas tij vihet farmacistja, e ndal në lagje duke i thënë: 
- Hajdut, ku dëshiron t'i dërgosh këto barëra?! 
- Nëna ime është e sëmurë, mirëpo unë nuk kam të holla t'i blejë barërat. 
   Në ato momente vjen një tregtar dhe ia paguan barërat djaloshit, duke i dhënë edhe një qese përplotë me perime. Djaloshi e vështroi mirë fytyrën e tij dhe u largua me vrap! 

   30 vite më vonë... 
tregtari ishte ndeshur me pleqërinë dhe kishte pësuar atak në zemër, e kishin dërguar me emergjencë në spital... pasi ishte operuar dhe me ditë kishte qëndruar në spital, vajzës së tij i erdhi fatura e shpenzimeve me vlerë: 792,000 baht, një shumë të cilën nuk mund ta paguante dhe vendosi ta shes shtëpinë. 
   Të nesërmen në karrigen ku ulej vajza e tregtarit, në spital, ndodhej një letër, të cilën e mori bija e tij dhe e lexoi: 
"Përmbledhja e shpenzimeve: 0 baht, 
Kujdesi mjekësor:                      0 baht, 
Barërat:                                       0 baht, 
Totali:                                          0 baht, 
Të gjitha shpenzimet janë paguar 30 vite më parë, me 3 pako barëra qetësues dhe 1 qese me perime. 
Gjithë të mirat, 
Dr. Prajak Arunthong" 



Çdo gjë është reciproke

   Një ditë në një qendër tregtare një djalosh kërkoi një tortë nga nëna e tij, mirëpo nuk kishin para për ta blerë. Një zotëri e dëgjoi bisedën e tyre, vendosi t'i blinte tortën djaloshit dhe i la mbishkrimin: 
"Një vepër e thjeshtë përkujdesjeje, krijon një gurgullimë të pafund... që kthehet sërish tek ju!", dhe iku duke buzëqeshur. 
   Pas shumë kohësh, zotëriu ishte bërë gjyshi dhe një ditë kishte ditëlindjen, nipat dhe mbesat kishin shkuar në një qendër tregtare dhe i blenë gjëra nga më të ndryshmet e më të bukurat, madje edhe dhurata... por, kur arritën në arkë nuk i mjaftuan të hollat që kishin dhe e kthyen tortën! Djaloshi punonte aty, i kishte vëzhguar fëmijët dhe ua bleu tortën, duke i lënë një mbishkrim. Fëmijët u kthyen në shtëpi të buzëqeshur dhe i rrëfyen ngjarjen gjyshit të tyre, duke e përqafuar e shprehur urime për ditëlindjen, që për të ishte një surprizë. Mbesa e tij e vogël ia dha letrën, ku shkruante: "Një vepër e thjeshtë përkujdesjeje, krijon një gurgullimë të pafund... që kthehet sërish tek ju!" Gjyshi, me lotë në sy e buzën gaz iu rrëfeu të gjithëve një ngjarje të tillë! 

Laureta Osmani, Ferizaj

Montag, 19. Februar 2018

Nehat Jahiu: NAXHIJE DOÇI - KRENARIA JONË...

Naxhije Doçi

Shkruan: Nehat JAHIU

Të gjithë ata (ato) që kanë pasur mundësi për të përcjellur veprimtarinë e një femre shqiptare siç është e nderuara znj. Naxhije Doçi jo vetëm që do të kishte ndjerë kënaqësi shpirtërore nga veprimtaria e saj, por edhe do të ndjehej shumë krenare ose krenar, sepse veprimtaria e saj nderon kombin të cilit i takon, nderon popullin e vet, familjen dhe në përgjithësi nderon vendlindje dhe atdheun e vet që e lindi, e rriti, e deshi dhe sot me shpirt znj. Naxhije Doçi nuk ndalet duke dhënë kontributin e saj në shumë aspekte dhe për këtë nuk ka nevojë aq shumë të flitet dhe të shkruhet, sepse për te flasin veprat  që ajo ka bërë deri më sot. I tërë opinioni shqiptarë si në trojet tona dhe në diasporën shqiptare që kanë përcjellur aktivitetin e saj ,kanë pas rastin të njohin një krijuese të mirënjohur të letrave shqipe, një hulumtuese shkencore, publistike, kulturore humaniste etj. Znj. Naxhije Doçi është njëra ndër femërat më të angazhuara në shumë dimenzione  gjatë jetës së saj dhe kontributi i saj kurr nuk ka munguar me vite të tëra, por nuk mungon edhe në diëtët e sotme... Vite të tëra kemi pasur rastin të lexojmë veprat e znj. Naxhije Doçit dhe kemi pas rastin të shohim dhe lexojmë tema të ndryshme të cilat i ka trajtuar dhe kurr nuk ka ditur të lodhet dhe të ndalet së punuar dhe kontributi i saj gjithnjë ka ngelur në veprat që ajo ka bë deri më tani dhe ky kontribut i znj. Naxhije Doçit do të jetë një frymëzim për gjeneratat e reja nga brezi në brez. Edhe unë pata fatin që nëpërmjet krijimtarisë së saj të njihem deri diku me veprimtarinë e znj. Naxhije Doçi, por, njëherit për mua ishte edhe një fat i madh që ta takoja në disa raste nga afër edhe në takime letrare, promovime librash etj., ku edhe mu dha rasti shumë herë të bisedoja me te dhe të ndjeja një kënaqësi shpirtërore dhe të ruaj shumë kujtime që do të më mbeten gjithnjë të paharruara.  Përshtypjet që mora në këto takime, biseda, leximi i një numri të librave të saj dhe biografia, veprimtaria e znj. Naxhije dhe familjes së saj më nxitën që të shkruaj disa fjalë në këtë shkrim timin që do ua ofroj edhe juve të nderuara mike, miq të mi dhe mbarë opinionit që do lexojnë këtë artikull timin të shkurtur shkruar për të nderuarën dhe shumë të respektuarën znj. Naxhije Doçi.

Të shkruash për personalitet të tilla siç është në këtë rast znj. Naxhije Doçi na duhen shumë fjalë e fjali për ti hudhur në faqe të letrës, por na duhen edhe shumë e shumë faqe të tëra për të përfshirë një biografi dhe veprimtari të begatë të znj. Naxhije Doçi dhe përsëri sipas meje përsëri ndoshta nuk do kishim mundur të përfshinim, sepse po e them edhe njëherë se biografia e znj. Naxhije është shumë e pasur. Por, besoj se në një të ardhme do të shkruhet edhe shumë më  tepër se sa është shkruar, sepse meriton shumë e më shumë të flitetet dhe të shkruar për një zonjë shqiptare siç është znj. Naxhije Doçi që unë në këtë rast do të thoja se znj. Naxhije Doçi është krenaria jonë kombëtare.

Naxhije Doçi është e lindur në Therandë (Suharekë) në Familjen Bajraktari të Therandës. Kjo familje më së dy shekuj ishte prijetare në luftërat për liri të tokave shqiptare, ndërsa në gjysmën e dytë të shekullit njëzet ishte e përndjekur dhe e burgosur pse vepronte me përkushtim për t’u çliruar nga pushtuesi serb në Kosovë. Babai i saj, Destan Bajraktari, profesor, ishte i anatemuar nga pushtuesi serb, i burgosur politik, folklorist dhe autor i më se 40 veprave poetike e folklorike.

Naxhije Doçi shkollën fillore e kreu në vendlindje, në Therandë, të mesmen, Normalen në Prizren, Fakultetin Filologjik-Gjuhë e Letërsi Shqipe, në Prishtinë. Është e martuar dhe jeton në Prishtinë me bashkëshortin, prof. dr. Rexhep Doçi dhe ka tre djem me përgatitje të larta shkollore e shkencore. Mbi 30 vjet ka punuar profesoreshë në shkolla fillore dhe të mesme te Prishtinës. Nga viti 2000 Shefe në Drejtorinë për Arsim-Komuna e Prishtinës dhe zëv. drejtor.

Në vitet e 80-ta në shkollën ku punonte, tani Shkolla e Mesm Teknike “28 Nëntori”, në Prishtinë, për shkak të reagimeve të shpeshta ndaj ndëshkimit të nxënëve shqiptarë, që dilnin në protesta kundër pushtimit dhe diskriminimit serb në Kosovë, bije në sy për të keq tek administrata e shkollës dhe më gjërë. Reagimet e saj do të vazhdojnë edhe në kohën e ndryshimit të amandamenteve kushtetuese në vitin 1989 në Kosovë, segregacionit në shkolla dhe helmimit të nxënësve shqiptarë nëpër shkollat e Kosovës, më 1990. Në klasën ku ishte kujdestare e klasës (kl. IV) i helmohen 23 nxënëse nga helmet toksike misterioze serbe dhe me ndihmën e nxënësve të paprekur nga helmimi i bartë me veturën e vet dhe si të mundet nxënëset e helmuara të klasës, as të gjallë e as të vdekura, për t’i dërguar deri në spital, si edhe nëpër shtëpitë e tyre. Angazhimet dhe veprimet e tilla do të kritikohen rrebtë nga administrata diktatoriale e kohës dhe për këtë do të ftohet disa herë në bisedat e ashtuquajtura informative në SUP-in e atëhershëm tmerrues serb në Kosovë, si edhe do të merret vendimi për përjashtim nga puna si profesoreshë. Në vitin 1991 një vendim i tillë makabër do të bastardhohet, se tani të gjithë nxënësit dhe mësimëdhënësit shqiptarë ishin të përjashtuar e të diskriminuar nga e drejta për shkollën shqipe. Edhe gjatë mbajtjes së mësimit nëpër Shtëpitë-Shkolla është torturuar fizikisht e psiqikisht prej policëve serbë, që hynin me barbari të paparë edhe në orët mësimore, në Shtëpinë-Shkollë. 

Nga viti 1989 Naxhije Doçi është marrë intenzivisht me aktivitete të organizuara arsimore e politike në të mirë të Kosovës. Ka punuar shumë për shkollimin dhe emancipimin e femrës shqiptare në Kosovë, si edhe për të drejtat e saj.  
-Është themeluese e Degës së IV te Lidhjes Demokratike të Kosovës, në Prishtinë, ndërsa në vitet 1992-1997 zgjidhet edhe nënkryetare, si edhe kryetare e FGLDK për këtë Degë. 
-Pas luftës zgjidhet sekretare gjenerale e FGLDK dhe kryetare e Degës së II të FG, në Prishtinë.  
-Nga viti 2010 dhe aktualisht është nënkryetare e Forumit të Gruas të LDK.
-Më 2004-2008 zgjidhet deputete në Kuvendin e Republikës së Kosovës
-Më 2005 shpallet Ambasadore e Paqës Universale në Botë.
-Në Kongresin Mbarkombëtarë të Gruas Shqiptare, mbajtur në Prishtinë 
 më 2012, shpallet Gruaja Shqiptare e Vitit 
-Naxhije Doçi është anëtare e Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës (LSHK)
-Nënkryetare e PEGASI-KOSOVA dhe anëtare e LNPSHA “PEGASI”-ALBANIA 
-Anëtare: Unioni i Shkrimtarëve dhe Kritikëve Shqiptarë - Prishtinë.
-Anëtare e QKPSHA-Gjakova, në Gjakovë.
-Anëtare e Shoqatës së Shkrimtarëve “Elena Gjika-Dora D’Istria” - Therandë


Naxhije Doçi është shkrimtare dhe ka shkruar këto libra: 

1.“Shpirti i dërmuar-Dhuna serbe ndaj femrës shqiptare në Kosovë
    1997-1999”,Prishtinë 2001, (330 f).
2. “Destan Bajraktari folklorist, letrar dhe atdhetar ”-Prishtinë -2009, (445 f.)
3. “Krimi dhe përdhunimi serb kundër femrës shqiptare në Kosovë 1997-1999”, 
    Prishtinë -2010, (441 f.).
4.”The Serbian crime and rape against the Albanian Woman in Kosova 1997–1999” Prishtinë – 2013, (465 f.)                                                                                                                                                        5. Libri me poezi “Kohë flakadanësh të lirisë”, Prishtinë - 2012, (205 f.)
6. “Times of flambeaus of fredoom” - Pristinë, 2012, (205)
7. Libri: “UDHA E KOMBIT-Ëndërr e dehur e rrënjës”-Poezi, Prishtinë -2015, (120 f.).
8. Libri me poezi “Vargëzim mbi gjurmë” – 2017 (120 f.)


Naxhije Doçi ka marrë pjesë në shumë tubime letrare dhe shkencore në Kosovë, Maqedoni e Shqipëri, ku edhe ka marrë shumë Mirënjohje, si edhe ka zënë vende, ndër të cilat edhe:

-Vendi i parë – Konkurs Letrar: Shoqata e Shkrimtarëve “Fahri Fazliu”, në Kastriot, 02.11. 016
-Vendi i dytë – Konkursi Letrar –QKPSHA “Gjakova”- maj 2014 etj.
-Vendi i tretë – Konkursi Letrar - Therandë – 2014 dhe më 2015.
-Një numër të madh poezish i ka të botuara nëpër Antologji të ndryshme, botuar gjithkund nëpër trevat shqiptare, e disa sish edhe të përkthyera. Nëpër këto libra ka të botuara edhe shkrime publicistike, rrëfime lufte etj.


Mirënjohjet:

-Titulli “Krenaria LNPSHA – PEGASI- ALBANIA”, Tiranë 2009.
-Titulli: “Publiciste e vitit 2013 për Kosovë”-“PEGASI”-Albania.
-Mirënjohje “Ulpiana Krenaria jonë”-Kuvendi Komunal-Prishtinë (Drejtoria për Kulturë) -2013
-Mirënjohje “Engjëlli i Ulpianës” – 2014, si edhe shumë Mirënjohje të tjera, diku mbi 40 sish
-Naxhije Doçi është autore e shumë fejtoneve gazetareske për tmerret e luftës në Kosovë, vlerësimeve shkencore dhe e punimeve etnografike dhe gjuhësore. 

Është recenzuese veprash letrare në prozë dhe në poezi dhe autore tekstesh shkollore si:

1. “Fletore pune e gjuhës shqipe”, për kl.e IV. 
2. “Fletore pune e gjuhës shqipe”, për kl. e V-të. 
3.  Libër leximi për kl. e III – “Mësojmë shqip”

Prishtinë - 2018



Poezi nga Naxhije Doçi


NJË JETË NË KËRKIM TË DRITËS
 (Korifeut Destan Bajraktari)

Stinëve me hapekrahje të dehur lirie
në Kosovën flamur shkabë anë e mbanë
flas me emrin tëndë në pllakë mermeri
ngritur në Therandën rrënjëthellë lashtësie
djep në rrjedha zgjimi me dehje frymëzimi
ku u linde ti puls i ndezur orfeik
nga hirësi e etur në ekstazë shprese.

Përbri krahëhapur në përqafim të diellit
gumëzhin hareshëm tempulli i diturisë 
me emrin tënd pagëzuar 
“Destan Bajraktari”
ta mbanë ison e moteve të derdhura
me dëshmi krenarie kurorëzuar.
Feniks i dëlirë nga hiri yt ripërtrirë
të flakërinë edhe “EMBLEMA E ARTË
për veprimtari jetësore në çështjen kombëtare”, 
Mirënjohjet në numërim të shumtë për krijimtari,
të thanë edhe simbol me përkushtim thesari.

Në Prishtinë, ku gjatë bëre jetë sfidimi
një rrugë e emërtuar
ujëvarë zgjimi emri yt, 
galeri urtësie.

Penarti pishtar me syrin zjarr
vargëzimesh të derdhura me motive agu
mençuritë popullore në panumërim
një jetë në kërkim të dritës
ritualin e buzëqeshur shqip
me shkronja mrekullie qëndisur
në tërë trinën e trashëguar
në ribashkimin 
me gjoks e zemër kërkuar. 

Ti pajtimtar i sprovave të mëdha 
vëllain me vëlla të përqafuar e doje
shtrëngimin e duarve me thellësi ndjenjësie.
Vetëm kështu shuhen përmallimet thoje,
dhembjet fashiten e plagët shërohen, 
pa pikë gjurmësh mbesin ndasitë,
shlirshëm jehojnë shtigjet skaj më skaj 
nga melodi e krisur.

Përjetove burgje të tmerrshme
labirinteve të errëta, Fortesë Ifi 
përplotë me lagështirë trishti
e minigjallesa gjakpirëse mveshur shtatit
në Rahavec e në Prizrenin lashtor
me vargonj robërie pllakosur,
të shumtat nëpër Serbi 
me krime krekosur.
Mesnatave të damkosura deri në shëmtim
torturimet fizike me petk mesjete 
nuk kishin kurrë të ndalur mbi ty
deri edhe për vdekje,
UDB-istët kriminelë serbë
dhe argatët mjerana të paguar
edhe mendësinë tënde në fokusim.

Hark ylberi me shkrepje pranvere
në mijëvjeçarin e tretë rrëzëllues
dhjetëvjetësh i dytë në hapërim
kurorëzuar edhe me PAVARËSI të shumëpritur
Kosova me dekret madhështie të vlerësojë
“MEDALJA PRESIDENCIALE E MERITAVE”
të dekorojë.

Në shpalosje të derdhur plotënie
falënderimi jeh i pashuar 
melodi orfeike e komponuar.

Prishtinë - 2017




BARDHA E ANADRINISË

Atë ditë kur qe bërë nuse Bardha e Anadrinisë,
thotë legjenda,
u shkundën guximshëm përgjumjet e stisura
stinë e të vjelave në përfundim ishte 
me hove zgjimi nëpër damarët e etur,  
djersa e derdhur shtonte dashurinë
për rrëfimin me dehje falënderimi
sofra e shtruar në hark ylberi shëmbëllente.

Tri ditë e tri net 
shiu ra si me grykë të testisë
kur qe bërë nuse kohe Bardha e Anadrinisë, 
në kullën me trashëgimi të ndezur historie
dilemë në copëza të derdhura jete
për ndryshimin e lojës së fatit,
melankoli e thellë përmallimi 
që dridhi fjalë e zemër 
te secili me emër. 
Lutjet e përrallëta me ofshame të heshtura
as shqetësimet det me dallgët stërkala 
nga bindjet mbetur peng i moteve
nuk mund e ndalnin hovin e rrëkesë
as lindjen e së resë 
ndër peizazhe të shirta e ograja.

Tri ditë e tri netë nuk pushuan as zurla e tupana
as krisma krenare e pushkëve të etnisë
e jehu brilantë i qiftelisë 
kur qe përcjellë nuse Bardha e Anadrinisë.
Martohej m’atë anë bjeshkësh të harlisura,
në Lisnajë
me princin e ëndërrave të saj 
martesë magjike me aromë muze,
nga madhështia e dashurisë së paskaj 
lotë gëzimi rrëkaj. 

Uratat në komponim të gyfuar 
për bekimin e lumturisë 
në kopshtin e zemrës,
përtëritjen e trashëgimisë së dëlirë
në kulla rrëzëlluese guri 
me valvitje të flakëruar flamuri.

Prishtinë -2018



KULLA QË OFSHAJNË
(Shqiptarëve të migruar nëpë botë)

Përshëndetje me gjuhë zemre
ju kalorës të gjakut tim sublim 
të fisit plisbardhë pellazdo-ilir 
të moshuar e të rinj
që morët botën në sy
në sfidim mynxyrash të përdalta 
bajlozësh të pështyrë 
të hershëm e në vijimësi
që rrëkëllyen gur e dhe 
mbi lashtësinë time të thinjur.

Përmallime zemre ndjejmë për ju
ag e terr
për gjallërinë përplotë hirësi
që mungon në përditëshmëri 
hapësirave të dritës.

Nëpër poret e thellësisë së dehur.
kurrë s’ju themi lamtumirë
pos urimit të pandalur: 
Mirëseukthefshit 
në tokën e melodisë së etur,
në Arbërinë e frymimit të pathyer
me krenari përmasash të dëlira!
Atdheu ju thërret
në gjuhën shqipe të shenjtë
me mbëltimin e dashurisë së virgjër,
vendlindja e vrullit të ndezur
hapakrah ju pret
në prehërin prush.

Edhe mijëvjeçari shpërthyes i tretë 
përplotë stinorë durimi
me dhembje të arkivuara
që vështirë të rangohen si të shkuara,
shumë strehë heshtinë e mekur
në fshat e në qytet,
kulla që ofshajnë 
me ritme pritjesh të pathyera
për jehun kumbues me nota zgjimi 
për përtëritje frymimi.

Themele e mure 
dëshmi e ruajtur trungu
ndërtuar me djersën tuaj të përlotur
derdhur largësive të zhveshura, 
globit skaj më skaj.
Modernja e stilizuar
me traditën e trashëguar
art i përkryer,
melodi me rreze purpuri akorduar.

Poezi marrë nga libri “UDHA E KOMBIT - Ëndërr e dehur e rrënjës””, Naxhije Doçi, Prishtinë-2015.



YLL I PASHUAR I LIRISË
(Ismet Jashari, Kumanova)

Heret i braktise bankat shkollore
në Orizaren tënde flamur shkab
ku u linde ti lulekuqja e jehut bjeshkë më bjeshkë
Ismet Jashari Kumanova, 
nga UDB-istët serb vinte trishtimi
fëmijëri e rini në kthetra ngujimi.

Krahëhapur ëndërrash rinore 
rrezet e diturisë në Kumanovë i vazhdove 
në mundje të errësirës 
relikt i robërisë së gjatë muresh të hekurta farkuar, 
histori e paharruar.
Lamtumira vendlindjes, mall i pashuar
dhembje e shtuar nga gjeografia e përlotur 
përbetimi në qiell e tokë 
fisnikëri me rreze dielli praruar
se do t’i dalësh zot
rrënjës që të kaliti shtat e kokë.

Në Zvicër gjete strehimin,
atje edhe e more vendimin 
për ta luftuar me pushkë në dorë
pushtuesin serb në Kosovë,
në tokat arbërore të etura për liri
që nga lashtësitë e hershme
krejt madhështi. 
Në pranverën 1998 u ktheve
bashkë  edhe me Fehmi Lladrovcin e Xhevën
edhe me zemërzjarrët të tjerë si ti
flakadan për liri. 
U kthyet për të sjellë pranverë
buzëqeshjen e dehur dhe rrezet me diell.

Familja të bekoi për vrullin flakadan
vajzat po të rriten pa bekimin tënd
përmallimi për Ty det i paskaj
krenaria bjeshkë me borë
stemë e kurorë.

Ismet Jashari Kumanova 
shkëmb-graniti për trimëri e burrëri
me djallin serb fyta-fyt e përballë, 
në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës
luftëtar e komandant
emblemë e gjallë.  

Syshqiponjë në flakë e në barot. 
për shtigje të bardha me sy dielli
agun me porta shprese flakëruar,
në Zonë të Dukagjinit e në Llapushë
në Likoc e Dranoc 
rrathët e ferrit i përjetove
por kurrë nuk u dorëzove.
I pamposhtur luftove 
edhe në Klecke e Llapushnik
në Malishevë dhe në Jezerc e në Shirokë.

Grykë e Carralevës reliev i dalldisur në pagëzim trimash
ku agojnë vrullet për pavdekësinë
në shfarosje përbindëshish të pështirë.

Ismet Jashari Kumanova  
Yll i pashuar i lirisë 
në hark ylberi përjetësuar
Jeh frymëzimi me besë e rrëfe
dëshmorë i rënë për atdhe.

Prishtinë – Janar - 2018  

Sonntag, 11. Februar 2018

Buqetë poetike nga Suzana Malaj

Suzana MALAJ
Jam këtu dhe tani

Koha,hapësira dhe materia,
vendosin vulën e ekzistencës
një ekzistencë me gjendjen - jam,
e unë jam këtu e nuk jam… 
Në kohë dhe hapësirë sillet materia ime
dhe materien e vetë në feta e ndan,
në feta buke në kanistrën e bukës,
pak për vete e pak si human…
Se oreksi tokësor e rëndon materien
e jam këtu e peshoj si në Mars,
ndaj në dunat e zeza të Marsit
vendos pëllëmbën e dorës së djathtë.
Ta provoj ekzistencën time atje
biletën e kam prerë që tani…
kam vizione që më tejkalojnë…
toka nuk është e vetmja shtëpi
…Ja e tillë marrëzi e rëndon materien
jam këtu e peshoj si në Mars,
përreth shoh me sy Vulën e Djallit,
Numrin 666…
Më fton për një pakt
të shëtis në Mars
e unë ndjehem Faust
Faust…vetëm Faust!!!
Në fundin e rrugëtimit të tij 
-kur shpëtoi shpirtin…
Ende se kam bërë udhëtimin tim,
udhëtimin shpirtëror të Faustit
gërmat e zeza mbi njëra-tjetrën rrinë
si dunat e zeza të Marsit…
Nga dhoma ime-hapësira e pamatë
e numri 666!!!
Mefistotel - dëshira ime e cmendur
për t’u ngjitur në Mars...
Se oreksi tokësor e rëndon materien,
ndaj jam këtu e peshoj si në Mars
pa shpirt Mefistoteli me ekzistencën e errët
si Faust…vetëm si Faust!!!
E si ai nuk bëj pakt me Djallin
me vulën 666!!!
Ekzistenca ime me gjendjen- jam
vendos pëllëmbën e dorës së djathtë…
E diktuar nga kushedi cili shpirt
… i tëri energji…
e po klith... si ai...
jam këtu dhe tani
Në materien e squllur nga ekzistenca,
jetova…dhe …mbeta,
U ngjita deri në Mars
dhe u ktheva prapë…
E lashë atje mbi dunat e zeza ,
pëllëmbën e dorës së djathtë…
u shoqërova nga një bandë frymore
me tinguj tokësorë e qiellorë,
hodha hapat mbi kratere shkëmbore
e i preka me dorë…
E jam këtu dhe tani
të provoj ekzistencën sërish
në hapësirën e pafund ku derdhet materia
e në kohën që të dyja i lidh.
… … …. …. ….
Jam këtu dhe tani!!!


Jam bërë si Sizifi…

Kam shkruar si rastësisht për lumturinë
dhe kur kam shkruar e kam bërë fishekzjarr,
e kam bërë gozhdë në Tempullin e Balsenës,
e kam bërë dhe flakë që shuhet në zjarr…
Oh,lumturinë gati e kam vrarë,
se deklaratat nuk më rrinë mire…
ëndrrat e rreme dalin nga portë fildishi
e të vërtetat nga portat me brirë!
Të paktën kështu thonë mitet
e mitet janë shenja simbolike
e s’ka rëndësi u beson a s’u beson
unë vetë jam shenjë dilematike…
Dreq! Edhe Titaniku i mbytur
emrin ua vodhi titanëve,
toka poshtë qiejve të heshtur
i përngjet lumturisë së të marrëve!
Ja këtu-më rrëshqet lumturia
si të ishte e bërë prej ngjale
dhe është pikërisht Sartri e Kamyja,
që lumturinë ma bëjnë copë prej marmalate…
E mua s’më pëlqen marmalata,
më mbetet dhëmbëve si djathë
dhe është pikërisht marmalata
që lumturinë kërkon të ma vrasë.
Po c’jam bërë kështu si kripore shkretëtire
që kripëbërësit i helmoi me kripë
edhe Zeusi me flakë-rrufeje
rrufetë nuk i hidhte përditë!
Po c’jam bërë kështu si virus kolere
që të gjithë i prek nga një cikë
mbeta gjithnjë dilemë ekzistence
nën kupolën e qiellit të ngrirë.
Heu,sa durim paskan dhe Zotat!!!
tek vështrojnë poshtë që nga lart
a ndoshta presin që festë të bëjë Olimpi
kur ta shqiptoj si duhet atë fjalë!
… … … … … …
Dhe… po, po, jam e lumtur
universit vibroj si bateri
e teksa vibroj i ngjitem malit

e si Sizifi mbetem përsëri…


Muzg gjetherënës

A ka shpirti tartar?
fragmente te vdekura, si shkretëtirat,
ku nuk gjendet asnjë oaz…
A mundet që energjia të shtyhet në skaj
e shpirtin në fragmente ta ndajë,
një pjesë vdekur e një pjesë gjallë?!
A ka shpirti tartar?
se sot shkela, si të shkelja mbi varr,
në muzgun gjetherënës që rrëzon gjethe
dhe e pagëzova me emrin tartar…
Tartarit tim - erdhi vetë Hadi,
aty ta zgjeronte mbretërinë
e bëra kryqin duke harruar të rrëfehem,
sikur të isha ftuar për kungim.
Kam vdekur,pra,në tartarin tim
për një grimë a një muzg gjetherënës
që gjethet i shtron si qilim
të mos më dhembin shputat e këmbës
Deklaroj vdekjen,në tartarin tim
duke harruar të rrëfehem
e cfarë do të ishte një rrëfim,
kur një pjesë e shpirtit shkëputet si fragmentet?!
Se shpëton nga vdekja-shpirtin tim
kungimit-buka dhe gota e verës…
sot kam humbur në tartarin tim
e shoh vetëm muzg gjetherënës.
Kam vdekur se ka vdekur muza ime
që vështrimin e drejtonte nga yjtë
tani më sjell poshtë renë e ngrysur
e ma vendos aty ku janë sytë…
Prandaj derdhet gjama, si gjamë e Veriut
që sillet trupit të të vdekurit
dhe e vdekura është muza ime…

që dergjet shpirtit si muzg gjetherënës.


Revoltë

Sot nuk këndohet më apoteoza e misrit
e nuk ka më poema mjerimi…
një shekull më pas syjeshiltët që s’duan mëshirë
i falen Zotit të tyre...
Sot nuk ka më apoteoza perëndish
Satanai me ton shkëlqyes
është ulur në tryeza bisedimesh
... për blerje shpirtrash…
Sot…mallkimi i parë
nuk është mallkimi i Zotit për njeriun
as mallkimi i Adamit për Kainin,
as vdekja e toka me gjemba,
as loti e djegia nga dhimbja,
as pafuqia dhe as verbëria,
as varfëria dhe zia…
Sot mallkimi i parë është kundër Zotit…
Është blasfemi…
sot janë takuar dy polet e shpirtit
Ëngjëll e Djall janë bërë një!!!
Sot Ëngjëlli përqafohet me Djallin
e buza i bëhet me mjaltë…
Sot Djalli puthet me Ëngjëllin
e mjaltin e gëlltit në bark…
Sot Ëngjëlli i uritur dhe Djalli i ngopur
po këndojnë bashkë në duet!!!
Sot…po- sot…le të bjerë rrufeja
e le të lëvizë të gjithë qiejt!!!
Se sot instikti i egër
ka dalë nga rrethi i nëntë
i ka hipur Varkës së Noes
e demonit aty i bën vend…
Sot njeriu i bërë nga Dheu i Kuq
për baltën ka afeksion
e shpirti i bërë për të thithur dritën
s’po e mban dot një foton…
Sot nuk i këndohet Lisit të Qumështit,
por qumështit të prishur
Sot nuk i këndohet Lisit të Gjakut,
por gjakut të mpiksur
Sot Lisi i Qumështit dhe Gjakut
u pre nga rrënja në majë!!!
Sot…po,po…sot
do ta doja mallkimin e pare…
Nga ata që të hedhin e të përdredhin
e të grisin nga mëngët…
Nga ata që të tundin e të shkundin
e të shkulin nga rrënjët…
Nga ata që qiellin përmbysin
e rrëzojnë yjet si fiqtë
nga ata që hënën e skuqin
e të kallin frikë…
… … … … …
Sot…po mundi…të rilindë njeriu!!!
…ose le të ndodhë apokalips!!!
e shpirti madhështor i krijesës

le të jetë gabim perëndish!!!


Një reptil primitiv

Një breshkë…
me hapa të ngadaltë si hapat e universit,
në rrotullimin e tokës ku ngadalë bëhet moti,
ku bëhet një stinë në rrokullisje ditësh,
në castin që s’e ndjej e më ikën së koti.
Një breshkë…
në mospajtimin mes qiellit e të vdekshmes
me aftësinë e përshtatjes që del nga një brinjë
i shfaqet njeriut me barrën e përjetshme
që dot njeriu s’e mbajti mbi shpinë.
Një breshkë…
si kumt natyror i banores së vjetër
që mbi tokë ka miliona vjet
më kujtoi dobësinë e njeriut
që s’shkon dot më larg se mjerimi i vet.
Një breshkë…
si reptil primitiv e i pazhvilluar,
mes jetës në ujë e jetës në tokë,
i shfaqet njeriut të civilizuar,
që veten e mbyt në një pikë lot.
Një breshkë…
e ngjitur me dheun si njollë durimi
në ndërgjegjen njerëzore që rrallë mban njolla,
derisa njeriut i del fare erzi
derisa njollës vetë i del boja.
Një breshkë…
më zgjoi mallin për shtëpinë e vjetër,
kur portën ta hap e ta mbyll sërish,
më zgjoi mallin që të zgjon atdheu,

vec duke parë një reptil primitiv…

Mittwoch, 7. Februar 2018

Buqetë me poezi nga Leonora Buçinca


1. AMORE MIO

Një jetë prita
të dalë nga teatri 
për t’u murosur
në jetë 
në dashuri
në muzikë 
në pikturë 
në ty

Mbylla derën e dhomës së gjakut
kur filluam 
të bejmë gjera të të rriturëve
dhe 
para se t’ja krisnim këngës 
ndërsa tupani binte 
(bum, bababum, bababum)
të mos dalë jashtë meje
dhe të ikë atje…( te Len’or)
era e frymës tëndë.




2. MOS ME T’PA

Njërin sy ja fala kohës
tjetrin ta fala ty 
domethënë
u bëra e verbër pse desha
nuk linda ashtu.

Hallall
ty dhe kohës 
nuk jam pendue,

as frikë nuk kam 
që mund të përplasem 
për ndonjë lis e të thyej hund e buzë.

Dhimbja ime është ajo
që mund të trupoj në oborr tëndin
e mos me t’pa 

he, medet…
…mos me t’pa.




3. DIJE 

Ky vit s’ka me më marrë me vete 
veç këtë verë,
dije.
Ky vit ka me i marrë me vete
edhe emrat e krejt atyre 
që nuki kam takuar 
gjatë të korrurave të grurit,

emrit tim 
si dihet…

siç ka thënë, Davudi:

“ Nëse jetoj edhe vitin që vjen,
do të agjëroj ditën e nëntë dhe 
të dhjetë të (h)ashureve”.




4.MOS QAJ PËR IKJEN TIME

Unë nuk isha asnjëherë me ty

Ajo që ta thau lotin 
Ishte një erë pranvere

Ajo që ta ngrohi shtratin 
Ishte një ëndërr dhjetori 

Ajo që ta shtroi tryezën
Ishte një motër nderi 

Mos qaj për ikjen time 
Unë nuk jam ajo që ti e qan.



5. POEZI

Dje 
ishe puthja e parë
e mëngjesit shkurtabiq.

Sot 
je ngushllimi 
i netëve të pamata.

Nesër
Oh! Nesër do të jesh 
mish-gjaku i fjalës sime.




6. ÇASTE VETMIE PËR ZGJIDHJE, JO KUSHTEZIM

Nata është më e zezë kur të dal hëna,
kjo natë për shembull,
do yje të zbehta po' e shoqërojnë

me ta shti gishtin n’sy nuk sheh
as ti e as vetmia 
që lidh zemrat e na shoqëron në këtë botë.

Në mendje një dritë tallet pa na nda 
don që ta ndjekim 
ndërsa tymi e verbëron…

nuk ka tjetër
pos me u mbajtë për dore me terrin 
e me përkëdhel të bardhën në ëndërr

po'…ani 

se ndërron prap hëna e dalin yje tjerë 
kthehet pamja 
vdes vetmia 
e bashkë me të edhe ti 

e zeza, unë.



7. NE, NJEREZIT E LETRAVE 

Në jetë, erdhëm lakuriq
Jetuam të mbuluar me rrjedha ngjyrash 
Ikëm të arnuar me ndonjë fije ëndërre, aty- këtu
Na vajtuam mungesën 
Edhe pse s’na takuan asnjëherë. 




8. ÇKA S’BËRA

Bëra, çka s’bëra 
për të mbajtur gjallë dashurinë tonë;

pushova në krahërorin e një burri të huaj 
që ty të mos rëndoj pesha e trupit tim të vdekur,

shpika fjalorin sy-duar, sy-faqe 
që ty të mos mungoje zëri, gjuha ime,

ika, ika larg e më larg prej teje 
që ti të mos marrësh n’thua në këmbët e mia…

i kemi duart të gjata - të thash 
e mbahemi përdore…sa herë që don të vret vetëtima,

po' i lë ndjenjat të lëshohen lireshëm…kudo 
në kup të qiellit bërtita.

dhe tu dorëzova…po' bre…tu dorëzova 
si gruaja dhimbjes gjatë lindjes së një fëmije 

dhe nuk harrova..jo bre…nuk harrova 

dashuritë e mëdha 
kanë qasje të lirë. 



9. KËSHTU MË KANË  MËSUAR TË BËJ PËR TË VDEKURIT

Çdo natë e ndeza nga një qiri 
Me formë ndryshe,
me ngjyrë ndryshe,
me erë ndryshe.

Qiriun e kuq e ndeza 
për ti berë dritë zemrës tënde.

Qiriun e vedhë e ndeza 
për të larguar errësirën para syve tu.

Qiriun e bardhë e ndeza …s’di pse 
( kështu më kanë mësuar të bëj për të vdekurit). 

Qiriun e zi e ndeza 
për të shkruar këtë letër.

Heuuu,
edhe sa qirinjë duhet ti ndezi, 
ti për me m’pa.