 |
| Ramije Ukaj |
DITËLINDJA PA BUZËQESHJE
Jemi larg dhe jemi afër
Sikur lulet në një saksi
Koha vjen e nuk ndalet
Malli më shtohet veç për ty
Jemi larg dhe jemi afër
Këngë e vaj i kemi bashkë
Në djep të njëjtë kemi ëndërruar
Në vend nëne ty të kam dashtë
Jemi larg dhe jemi afër
As në ditëlindje më nuk vjen
M`le pa fjalë e pa buzëqeshje
Zëri yt tek ti më shpien
Jemi larg dhe jemi afër
Nga Prizreni në Prizren
Unë do të vij se jam më e vogël
N`zemrën time aty ke vend
Jemi larg dhe jemi afër
Ditë për ditë po shtohet vetmia
Këngë e vaj prapë i bëjmë bashkë
Le të mbretërojë dashuria.
PSE
Sa herë vinte ai këndej
Vishesha me ngjyrën e dashurisë
Me fije floku lidhja rruazat në ballë
Dhe luanim valsin e lumturisë
Sa herë shkoja unë andej
Zemra më mbushej plot mall
Si vrapuesja e Prizrenit fluturoja
Dashurinë ta mbajmë gjallë
Sa herë nuk vjen ai këndej
Dhe lulet thahen në pranverë
Ç`do gjë vishet me ngjyrë të ftohtë
Pos hijes sime që e pret në derë
Sa herë nuk shkoj unë andej
Dua lumëbardhi që t`më vërshojë
Buzëtharë e flokëshprishur
Pres ylberin që t`më ngushëlloj.
HESHTJA IME
Kurrë s`do të arrijë që të flasë
Për një gërshet të këputur
Shpesh fjalët më zihen mes veti
Më fajësojnë për pullën e humbur
Kot më pyesni kah i bien kujtimet
Dhe vitet që shkuan në harresë
Askush nuk e di kah vajtën ato
Pos lotit që pikoi në shpresë
Kurrë s`do të arrijë që të flasë
Se si e mbajta shpirtin gjallë
Vetëm hëna e re nëse tregon
Në zemrën time sa kam mall
Kot më pyesni kah i bie ujëvara
Ajo rrugë nuk vjen kah unë
Veç heshtja ime do t`ju flas
Jam më e vogla që ju dua shumë.
GËRSHET I SHPRISHUR
Sa herë bie shi në pranverë
Ma kujton vonesën tënde
E unë kot e shprish gërshetin
Para pasqyrës në mbrëmje
Sa herë del ylberi pas shiut
Zemra më mbushet plotë mall
Flokëshprishur e zemërthyer
Pres puthjen tënd t`më çmall
Sa herë flokët m`i merr era
Duke vrapuar kah ardhja jote
Prapë takohem me vetveten
Diku kah fundi i kësaj bote
Sa herë e shprishi gërshetin
Dhe kujtimet i lë pa gjumë
Shpesh hëna më ngushëllon
Derisa të mbërrish tek unë.
NGA ALBUMI I VETMISË
Asgjë nuk prisja më tepër
Sall flokët t`mi shprishi era
Kërkoja shtegun kah vetvetja
Para se të vjen pranvera
Vetëm heshtja më ngushëllonte
Dhe shpirti që më mbante gjallë
Si kënga kur bëhet me lot
Në zemër kisha shumë mall
Asgjë nuk prisja më tepër
Veç udhës së qumështit tim
Ndoshta dikujt do t`i kujtohem
Nga ëndrrat në djepin jetim
Vetëm hija ime më shoqëronte
Dhe kështu dolëm nga vetmia
Tani vallëzojmë me vargun tim
Që buron nga plagët e mia.
 |
| Luan Kalana |
Historia na i ka imponuar pushtuesit e huaj, superfuqite apo fqinje shoveniste, tere jetem qe ne shekujt, te luftojme e te mbijetojme per liri, vetem ne trojet tona.
Nje nga popujt me te lashte e me te medhenj te Europes, pellazgo-ilir, arberit, shqipetaret , gadishulli Iliriade(qe sot quhet Ballkan), si pasoje e megalomanve europiane, kemi mbetur te vegjel ashtuquajtur, na kane copetuar, te pushtuar, te aneksuar “vend i vogel”.
Jo, jo!
Qe nga Kosova deri poshte ne Cameri, nje nje e tera, ka qene dhe eshte Shqiperi, dhe sot nuk duan te njohin Kosoven Republike, dhe ke ?!-Dardanine, vatren e shqiptarizmit per Liri...
-Apo me keq popullin vella Vam, te terorizuare te shpqerngulur nga trojet e tyre, e mohojne, harojne qe jane Shipatre, qe nga arvanitasit qe luftuan e mbrojten, e krijuan Greqine si shet te pavarur.
-Dhe sot lozin “lojen symbyllurazi” te femijve, per te na “pranuar ne Europe”, dhe ke?!
Ne te paret e Europes.Harrojne shqipetaret me ne krye Heroin tone kombetar, Gj. K. Skenderbeun, qe u bene barikade e mbrotjes te Europes nga pereandoria osmane turke, e te tjera...
Kush nuk e ka sulmuar e pushtuar Shqiperine, qe nga turkomanet, fashistet italiane, nazistet gjermane e deri manarko-fashistet greke me 1949.
-Po perse Shqiperine e kane pasur dhe e kane hale ne sy?!
Dihet boterisht, si vendi me startegjik, gjeografik e natyror, shoqeror liridashes - çelesi, nyja e porta e Europes me Mesdheun dhe Boten.
-As eshte populli Shqipetar vendi yne Shqiperia, nje nga popujt me humane e paqesore, qe nga Kosova deri ne Çameri, qe mbrojti e strehoi heberejt, juishet, nga ndjekja e shfarosaj e nazisteve gjermane ne Luften II Boterore ?!.
-Po ju kujtoj nje fakt paqesor e human te kombiti tone. Dihet, qe shume pushtues nga vende te huja te Eurpes, qe i bene trojet tona sheshe betejash midis nesh e njeri tjetrit, u vrane e u varosen ne trojet tona.
-As i ruajtem e i mbajtem varet e tyre, me mire se varet tona, si kopesht me lule, kujtoj varezat e Francezeve ne qytetetin tone te Korces-dhe tani na ngrihen serbe e greke ish poushtues, ne vend te na demshpblejme e te na falenderojne, vijne e pushtojene truallet e varezave si toka te tyre. A ka shtet shqiptar?!. Te vije i hujai e te ulet kemeb kryqn ne sofren tone. Humanizmi ka kufi. Jo, jo keshtu!
-Mos harojme, se dhe keto vite, nje çerek shekulli ne demokraci, synimet e te huajve jane te hapura apo te inskenuara ne politikat e partive shqiptare per pushtet.
-Duam te jemi te lire ne vatrat tona, mos na nderhyni ne punet tona.Po te doni te na mbroni, merni shembull nga populli vella e shteti Amerikan, qe mbron lirien e Kosoves , nga hordhite nazite serbe e millosheviciane.
-Le ti hapin “syte kater” me protesta paqesore (me maska e shashka) te Tiranes te luftes te te liderve te partive per pushtet, te perfeshire edhe Presidentin i Republikes, mes vetis, qe ne fund te fundit “shpien uje ne mullirin e armikut”-thote fjala e urte e popullit.
-Te mos behemi preh e synimve destabilizuese e percarese te huajve ,te interesave te tyre strategjike, per te na mbajtur poshte, per te na sunduar e pushtuar Lirine tone, ata duam me cdo kusht lufte civile, mjeti me paqesor, se sa pushtimi hapur ushtarak.
Jemi vellezer te nje gjaku, dhe Liria jone i ka rrenjet ne gjak, ne bashkimin kombetar jo ne vellavrasje e percarje .
-Ne qe jemi mbijetesa Liridashese Paqesore ne Europe, le te behemi shembull, s’ka si vellazeria jone kombetare, ashtu si fete shqiptare, ne rrugen paqesore drejt demokracise te vertete.
Kemi qene e jemi populli e kombi me qytetaruar i Europes, keshtu na meson historia, le te mbetemi te tille, shiponja te lirise e te paqes ne bote.
Luan Kalana - Florida SHBA.
 |
| Luan Kalana |
Parisi i vogel i Shqiperise,pishtare e qyteterimit, vendlindja jone e shtrenjte parantese. Dikush me ngacmoi kujtimet,per te hedhur keto rreshta ne skrin interneti,me nje koment, ku shkruante pasazhe per vendlindjen, qytetin e saj, Shkodren, djepi i kultures te Shqiperise. Une pa mendje si thone tani te rinjte, i shkrujata miqesisht komentin percjelles e miqesor me krenari ”... po mos harroni dhe simotren e saj, qytetin e Korces.
-”Pasi kam lene pas kontinentin e Amerikes,mergimtar, si nje zgalem fluturoj hipur mbi “dronin” imagjinar, mbi oqeane e mbrij ne Atdhe,mbahem ne Korce, qytetin tim. Qendroj ne kullen e larte dhe hap krahet si nje shqiponje gjigande per te futur ne gjoksin tim, ne zemren plage,peisazhin jetesor te Korces plake,te Korces nuse, kujtimet gjysem shekullore te vendlindjes time.
Poshte shtrihet e perfyturuar si nje vareze madheshtore Korca plake, qe aty-ketu kane mbetur gjurme dhe emra te vjteter, ne mendje te njersve te moshuar dhe ne histori. Ne kembet e kulles ne sheshin qytetit, qendronte, nate dite, ne shi e ne debore, roja i qytetit ,monumenti i lirise, “Ushtari i panjohur”. Si nje figure shahu e kane levizur, para figures te mbretit, bustit te Enverit, qe tani eshte zhdukur, pa nam e nishan, ndersa “ushtarin” nuk e shoh ku e kane ngulur, ku sodtit qytetin, si dikur...
Para meje qe nga lart,veshtroj Korcen industriale,Korcen e puntorise, fabriken e kepuceve, ish Kombinatin e Trikotazhit, qe vishte tere Shqiperine, leshpuesen, qilimat e Koces (fabrikat), ku mblidheshi e punonin tere graria eqytetit tim. Ca me poshte uzunat, precizioni, mekanikja e te tjera, me emer ne Shqiperi.
Perballe kam monumentin e kulture teatrin famos”A.Z.Cajupi” qe mbushi me drama e aktore skenat e filmat shqiptare atje ku kam lojtur edhe une theater, me te medhenjente artista boterore.
Me pas “agjensia e autobusve”, ku derdhej mengjeseve tere qytet,i ikte percillte banoret tij ne gjithe damaret e atdheut, per te lene gjurme ne Shqiperi.
Ja hapet sipari i “pazarit te vjeter” te Korces qe tani ka veshur kostumin e ri europian “Pazari i ri”. Aty mblidhej e puntonte zejtaria e tregetia e qytetit,kujtoj dyqanin e Rakos, ish nje pronar i vjeter, ”Hani me dy porta”, diku aty kemi jetuar vitet e para te feminise.
Nga lindja, nen kembet e mali te Moraves, fle qyteti im i vjeter. Ngjitem lart per nga “Bira Korca”, eh sa kujtime me shoqerine rinore, pinim e kendonin serenata, aty ne lulishte, per qejfin tone, dhe kthenim krikot me bire te porsa dale nga fabrika,
Qe tashme edhte kthyer ne tradite organizimi i festave popullore "Festa kombetare e Bires" si Nata e Karnavaleve te Korces, Dasma e Molleve "Festa e Bukes se re" e te tjera si keto.
Karshi “Birres”, kompleksi i spitave te qytetit. Ja aty ne ca germadha te pa gemisura apo magazina,”ish materniteti i vjeter”, ku kam lindur, ku hodha shtat si njeri, jam krenar me qytetin e lindjes sime.
Por, ç’e do, kam dhe ca kujtime te hidhura,aty na vdiq motra jone me vogel, Fabardha, ishte engjell. Me ka mbetur peng, nuk e arriva dot ,isha Mesues ne Moker te Pogradecit. Eh, pa le ec e jaket e mija neper spitalet ,vitet e fundit para ardhjes ne Amerike…dhe ngjitem me lart per rrugen e Mborjes dikur miniera e qymurgutit Mborje-Drenove, punoni nen dhe minatoret, me mundime sakrifica. Kujtime e mbresa te shumta,shok e miq te paharuar.
Me tej rruga per Drenove, e mbushur e tera me rizorte, lokale mga me te bukurat, deri poshte ne Dvoran, ku nisin e hapen plantacione me molle, ish ferma e madhe e Dvoranit, pothuajse e gjithe fusha e Korces,eshte shnduar nje plantacion frutoresh nga me te begatet.
Do kthehem sersih qe ketu nga kulla,fare parane shoh orakullin e dijes te qytetit,”Bibloteken” ku drejtone miku yne byrazeri poeti lirik Skender Rusi,ajo ishte “kafeneja” jone shkolllore,ku kalonim ore te tera duke lexuar dhe studjuar,nuk kishte me pare kompjutura. por vetem rafte me libra.Me keq ardhje e them, si u privatizua,ajo permendore e dijes, a ka shtet te mbroje qytetin pa shpirt?! Mekate.!!!
Ngjitur me te ndertesa e vjeter shekullore,tipike korcare “Pallati i Kultures”, kujtime qe s’kane mbarim ne memorjen time... Me pas MAPO e madhe e qytetit dhe perballe Hotel Turizmi i ri,restorantet ”Krimea”, ”Borova”, dhe ndertesa arkitektoriale e bukur model parisian,panteone te qytetit te vjeter.
Ja aty, gati ne qender, te sheshit te Korces nuse, ndertesa e vjeter-Muze e Arsimit, Mesonjtarja e pare shqipe,dhe perkarshi te saj ngrihet madheshtore, kulti fetar i qytetit, Katerdalja ortodokse, qe ma merr mendja qe secili qe viziton Korçen, ka nje foto kujtim simbolik bekim shpirteror, tek shkallet e kishes.
Dhe “Bulavardi Korces”qe derdhej nje lume dhe shetisnin deri mbrembjeve vone i tere qyteti deri poshte nga kinema “Morava”(Milleniumin”) e mbaronte ne turizmi i vjeter,po t’ju kujtohet kenga, ”bulevardi i Korces ka vajza te bukura ,dalin e shetisin, pa leje e mamase…”
Pa hyre nga "rrugicat" e kalldemta te qytetit qe ngjiten si labirinthe lart malit te Morves ne "Cardhak", ja andej nga Shen Triadha, nga Muzeu Mesjetar Kombetar, e tejera enderat marin fluturim ne vit..,.
Shikimi mbaron aty nga fundi i qytetit nga kompleksi “Sporti”. Qendroj per nje moment, dikur “lendina e loteve”, ku merni rruget e e prisnin mergimtaret. Padashje me dalin lotet e mallit.
Madheshtor e modern stadiumi i KS “Skenderbeu”qe futbolistet ka vite nuk i leshojne trofete e Kampionatit te Shqiperise. Prane tij “Pallati i Sportit” ri fjetur,qe me pare gumzhinte, nga fensat e lojrave me dore,te lojtareve kampione te volejbollit, baskebollit, gjimnastikes e tjere...ku jane tani...?!
Me tej ,kompleksi i madh univeristar “Fan S. Noli”qe mbaron deri poshte te ish pedagogjikja, sot shkolla mekanike. Sa kujtime kam, shkollore, studime dhe provime i kam hedhur disa ne librat e mija…
Siparin e pejsazhit, miks natyror e njerezor te Korces plake, Korces nuse, u mbyll vete, pa me pyetur mua, ”Parku Rinia”i qytetit,aq i degjuar dhe i shkruar libra, i mbuluar me nje vello gjelberuese, lloje soje druresh dhe lulesh si nje kopesht natyral botanik, me je shtrirje piktoreke, ne fushe ne koder, me skulpturra qytetare shatervane dhe lojrat per femije, ku mblidhen e shetisin te gjitha moshat. Fantastik dhe kenaqesi.
Si per te me percjelle ne horizont “droni fluturues”, ne folezen time ,rruga qe te shpie ne treven e bukur te Devollit, ne ish qytezen e vogel, bijen kocare, Vishocicen time,t e shkollave te mija, aty ku njoha e lidha jeten bashkeshortore, me princeshen bejlereshe, devolleshen gruan time.
Ku ulinden e u riten tre femijet e mij ,...ku ndodhen ne perjetesi varezat ,ku banojne shqpirterat ,kujtimet e perjetuar te jetes sime.
Per t’u kthyer serish, ne mbyllje te ketij peisazhi modest ,te gjalle shpirteror, aty ku kam lindur, ne Korcen plake ,Korcen nuse te Shqiperise.
Mall,nostalgji dhe krenari atdhetare.Mirenjohje per jete Qytetit tim.
Luan Kalana - Florida SHBA.
MBI URËN E MITROVICËS
Mbi urën e Mitrovicës
Është ulur nata diplomatike
E sertë
E zezë
“Shlivovicë” shkijesh
Në kërthiza shkinash
Pijnë
Mbi urën e Mitrovicës
Kafshon muzgu i errët dite
Gjymtyrët e mbetura
Diplomacia e bërë nga terri
Ka veshur rrobat e zakonshme
Të hilesë
Vështrim nga shkrimtari Mehmet Rrema
Mbi urën e Mitrovicës...
Duke lexuar poezinë e poetit Sylejman Aliu, nuk ka se si të mos vijnë në mendje shumë mendime, nuk ka se si të mos sjellësh në mendje historinë dhe përpjekjet titanike të këtij populli për liri, pavarësi, deri për ekzistencë. Mitrivica pika nevralgjike, ku luhet loja e ndyrë e diplomacisë, në shekuj, pika apo më saktë dëshira e pashtertuar e gjitonit barbar për ta pasur të tijë. E don serbi Mitrovicën sepse ajo është thesar, e thesarin gjithmonë e kanë lakmuar, për të janë ndezur luftëra, për të janë ngritur e kanë rënë mbretër e mbretëri. Për thesarin për ta shti në dorë janë alternuar me njëra tjetrën forca dhe diplomacia.
"Mbi urën e Mitrovicës
Është ulur nata diplomatike"...
Këtu pra, mbi këtë urë, e cila lidh dy brigjet e lumit të bukur ,Ibër,i cili kalon mes për mes tokës së bekuar shqiptare, tokës dardane, është ulur këmbëkryq diplomacia, është ulur tradhtia, pabesia, luhen në natën e errët, në errësirën e thellë të dë cilës përgatitat tragjedia e re hamletjane. Diplomacia në këtë natë të gjatë, në errësirën e thellë, lëviz si gjarpër duke fshehur gjurmët, me dinakërinë dhe shpejtësinë e tigrit, për t'u hedhur pastaj mbi prenë me tërë forcën dhe pamëshirshmërinë e gjakatarit.
"E sertë
E zezë"
Pra kjo diplomaci, në natën e saj të preferuar, është e sertë ,nëse shikon që diçka nuk i shkon për shtat, është gati ta nxjerr nga brezi thikën e mprehur mirë dhe në natën e zezë, të zezë si vetë ndërgjegjia, si vetë zemëra e gjakatarit, t'ja nguli, jo më pas shpine, për t'a nxjerrë në gjoks, por direkt e në zemër, për të mos i lënë as më të voglën mundësi as për të marrë frymë. Ura e mitrovicës, sheshbetejë shekullore mes agresorëve barbarë dhe mbrojtësve të kullave, vendosur në trojet e tyre, ashtu siç bëri heroi ISË BOLETINI,që edhe pse agresorët, pushtursit e shumtë, e të shumët në numër e armatine, ia dogjën disa herë ajo çdo herë ngrihej më krenare, për të pritur rrufetë, për të arritur në ditët e sotme, sepse kombi ynë nuk ka lindur për t'u zhdukur, por për të gjeneruar. Për të gjeneruar breza dardanësh të lirë në trojet e tyre dhuratë e Perëndisë dhe synim i pa reshtur i djallzisë.
Ndërsa diplomacia luan në tabelën e shahut për të gjetur lëvizjrn fatale për kombin tonë, të dehur dhe të kaluar në ekstazë e shpresa nën efektin eksitues të;
"Shlevovicë" shkijesh
Në kërthiza shkinash
Pijnë"
Sepse armiku shekullor, armiku më gjakatat e barbar, i cili e dëshiron shumë ta vendosi në urë kufirin, në mos mundët ta shtyj deri në Adriatik dhe për këtë, është gati që kërthizat e shkinave t'i mbushi me shlivovicë, për të mundur e joshur diplomacinë. Ajo është gati të përdori çdo formë e çfo mjet për t'ja arritur këtij qëllimi.
Autori me guximin e padiskutueshëm të një atdhetari, me mprehtësinë dhe saktësinë e njohjes së gjërave, të situatave, të aspekteve të jetës, me ndërgjegjen e tij të lartë dhe i bindur për misionin e poetit ai nuk hesht, po tregon gishtin drejtë atij që po përgatitet të asgjësoi kombin tonë.
"Letrar! Ju jeni elita e gjeneratave, inteligjenca e turmave e mbledhur në pak njerëz, ju jeni kryet e një kombi", do të thoshte dikur i madhi Hygo, duke u drejtuar letrarëve. Dhe vërtetë qenë Volterët,Rusotë, Monteskjetë e tj, qenë ata që ndërgjegjësuan masat të cilat u ngrutën në revolucion. Pena është ajo që zgjon masat dhe i ngre ata i vetëdijëso dhe i mobilizo. Andaj edhe poeti ynë i nderuar Sylejman Aliu, e ndjen këtë mision të tij dhe e thotë hapur se diplomacia po vepron në errësirën e thellë në dëm të kombit tonë.
"Mbi urën e Mitrovicës
Kafshon muzgu i errët dite
Gjymtyrët e mbetura"
Shikoni, thotë poeti, çfar po ndodh në Mitovicë, në atë vend që e ka aq për zemër Serbia, aq sa e quan,për këtë "Zempra e Serbisë". Ashtu siç e pat emërtuar edhe Tito, "Mitrivica e Titos" prandaj poeti ven në alarm popullin për rrezikun që e kërcënon nga lëvizjet diplomatike më errësirë, në prapaskenat e kancelarive botërore, të joshura me të gjitha mjetet e mënyrat nga Serbia që kërkon të kafshoi gjymtyrët e mbetura. Pra, meqë e pa se nuk pati sukses për të dalë në Adriatik, ëndërr e vjetër e saj,meqë u detyrua të smbrapset dhe të largohet edhe nga Kosova, kërkon të ndalet në Mitrovicë, aty ku kërkon të bëjë përpjekjet e sajë për të mundur të hajë, çfar mundet, sepse në fund të fundit Mitrivica është qëllim , është ëndërr shekullore e saj. Aty ajo do të bëjë përpjekjet e sajë më të mëdha. Poeti e thotë me gjuhën e tij të artë, këtë, me atë gjuhë që masat e kuptojnë, ndërgjegjësohen dhe janë të gatshëm të sakrifikojnë për të mos lëshuar asnjë pëllëmbë.
"Diplomacia e bërë nga terri
Ka veshur rrobat e zakonëshme
Të hiles"
Dhe poeti thotë se diplomacia, sot më shumë se kurrë e veshur me rrobën e saj të errtë do të provoi të marrë çfar mund të marrë, nëse do të mundet, vetëm me hile. Hilja arma e diplomacisë, hilja arma dhe nëna e Serbisë.
Dhe ashtu diç thoshte Hygo,ku u drejtohej letrarëve, që i quante kryet e vendit, elita e masave, edhe poeti ynë Sylejman Aliu është jo vetëm njohës i përkryer i realitetit, por edhe parashikues i të së ardhmes. E them këtë pasi kjo poezi e shkruar para njëzet vitesh është aktuale ende sot. Ende sot kthetrrat e shëmtuara të Serbisë, me ndihmën e qarqeve të errta evropiane, janë të drejtuara dhe kërkojnë të ngulen në trupin e Kosovës, për të shkëputur ndonjë gjymtyrë, apo për t'i dhënë goditjen përfundimtare asgjësuese.
Kjo poezi e shkurtër në dukje, në këto pak vargje mbart një mesazh shump të madh. Është një koncentrat i mendimit filozofik dhe estetik të autorit. Kjo është edhe një tjetër aftësi e autorit , i cili në pak fjalë shpreh porosi me vlerë të madhe. Porzia është e rrjedhëshne,tepër e arrirë nga këndvështrimi artistik, dhe estetik, e filozofik, një poezi që të emocionon me vlerat e sajë. Besoj se poezi të tilla duhen të jenë objekt studimi të kritikëve letrar.
 |
| Anila Kodra |
NEN PEME...
Nen peme rrija ate dite
Prisja shiun te pushonte,
Symbullur , me xhup mbeshtjelle
Mendja tek ti me shkonte...
Kujtoja ate dite, kur te dy
Befas shiu na zuri,
Me mblodhe ne krahet e tu
Mbeshtetur diku pas nje muri ...
Ngrohte nen pallton tende
Se ndjeva eren qe frynte,
Vec afshin e trupit tend
Qe brenda qenies time hynte....
Ndenjem ashtu perqafuar
Shkarazi nje puthje me dhe,
Sa doja te ishim dhe tani
Mbeshtetur te ai mur . Atje .....
Hap syte tani shikoj
Veten time akoma nen peme,
Shiu qe tani ka pushuar
Une , dhe mendimi kur te dy qeme ....
Ngadale marr rrugen dhe eci
Mendoj. Ndoshta me mendon dhe ti,
Le te shkojne dite e vite plot
Ne ishim e do mbetemi ne kujtime gjithnji ....
DASHURINE E MORI VEC NE VARR....
Sa shume ajo e deshi
Vite te tera , si e marre
E dashurine per te
E mori vec ne varr...
Ajo e desh ne heshtje
Te kroi i fshatit priste,
Nuk e mendoi kurre
Meraku i tij ta vdiste ...
Dhe nis diku nje leter
Nje fjale atij ti coje ,
Por djali kurre se hapi
Se mori vesh c'i shkroi...
I thosh se sa e donte
Sa shume i pergjerohej
Ai kurre se mesoi
Ajo cfo dite po shuhej..
Ne rruge kalonin prane
Ai dhe vajze e gjore,
Ta dinte sa e deshi
Kurre s'erdhi ajo ore...
Kaluan 50 vjet
Tek rafti i pluhurosur
Ishte ne mes librash
Leter e saj e palosur....
E zverdhur nga vitet
Ne shpirt ndjeu rebesh
Per dashurine e vashes
Qe kurr se mori vesh...
Ajo e priti vite
Shume kohe e dritheruat
Ne fund nga vdekja
Ajo sdo kish shpetuar..
E pyeten pse po qan
Pse lote ke ne faqe
Ju tha me paska vdekur
Nje mike me merake.
Ne shpirt tani ka dhimbje
Per kohen qe shkoi
Pse nuk lexoi nje leter
Nje zemer e lendoi ....
UNE DHE TI ..
Si i zbritur nga qielli erdhe
E rete qe noten time po ngrysnin shkaterrove,
Shtegtove mbi dete e maja malesh
Qete, mbi endrrat qe thurja cdo nate qendrove...
Erdhe furishem si rreze dielli
Aisbergun qe ngrire mbante shpirtin tim thermove ,
Heshtur , pa zhurme e fare qete
Trishtimin qe ditet me vriste largove....
Rende ti zbrite ne zemer
Ne zgaver te saj bere vend, u ule me nge,
Ashtu si guri kur rrokulliset ne perrua
Lukurames tatepjete e diku ben vend e fole..
A thua zbrite nga qiejt e larget si engjejt?
Qe vijne flatrat perplasin furishem e shpejt?
Mbaj ment doren me vure ne shpatull
Me puthe ne balle si amazonen do puthte nje mbret...
Ndaj mos shko. Rri dhe pak,
Rri me mua o engjell dhe pse jam toksor e njeri,
Qendro dhe sikur ne ditet qe vijne
Ashtu si qeshim dhe te qajme bashke. Une dhe ti ....
 |
| Mimoza Eliona Osmani |
Kush mburret
se kurrë nuk është zënë
Më thoni vallë nuk është si deti
A ndoshta hënë ardhur n'prevaz.
Rrezja tund zemër sikur tërmeti
Vala rreh shpirtin sikur tallaz!
Kush mburret se kurrë s'është zënë
Nga lot që rrodhën nuk u lag.
Kush pati re që shi s'ka rënë
Kush nuk duroi të embël plag...
Cili nga ju s'ka hapur rrugë
Ndoshta dhe rrallë pa patur faj
Se femrat janë mjalti në lugë
Flutur mbi lule çelur në maj.
Një dashuri e mrekulluar
Quhet kur s'mban hundën përpjetë.
Kur njëri është i zemëruar
Tjetri të jetë nektar për bletë.
Ndaj kur dy lot të ranë si vesë
Nuk di përse m'u dukën lumë
Erdha si dielli që ngroh mëngjes
Të përkëdhela të zuri gjumë!
Me shije krip piva një kupë
Që njomur të kishin qerpik
Ngadalë të hedh dorën mbi sup
Tik -taket gulçuan vërtik!
Që lehtë të ndihesh si pendë, si shkumë
Mbledh lotë ndër faqe si për kristal
U hedh aromë i shkrij parfum
Mbi trup ta hedh sa herë që dal.
Për hatrin tënd gjithçka e bëj
Veç ty të shoh me buzagaz
Dhe sytë e zezë sikur mëllëj
Të çelen mos t'i zë maraz.
Të putha buzë të tharë të etur
Zemrën nga gurë ta bëra eshkë
E thira ëngjëjt ç'meraqe mbetur
T'i mbroj dëshirat si dhjami veshkë.
Bëra shkëndi fjalën "të dua"
Të djeg ekstrem, mister, zemërim.
Bëj njësh dy zemra, mes tëndes mua
Dy puthje (hundës) si për dënim.
Hënë pse menduar ri
Si pikpyetje e menduar,
Qiri në të shuar vallë,
Yjet s'të kanë dashuruar?
Drithëruar sonte ballë,
As përgjysmë as e plotë,
Heshtur fare si një natë,
Syri yt shikon një botë,
Mos dehur je nga sevdatë,
Hënë pse menduar rri,
Hidh dy fjalë për frymëzim,
Shami hidh të fshijë mëri,
Pelerinë rrezesh për rim,
Hënë pse rri kaq serioze,
Ëngjëjt zbritëm në dritare,
Ëndrrat seç mu bënë kurioze,
Pyesin kujt do ti vësh Zjarre,
Mu përgjige veç një çast,
Yjet kam për të lëshuar,
Vetë me zotin hodha bast,
djajtë kam për t'i përvëluar
Njerëzia lesh e li,
Zbehur si të verdhtë e ftoit,
Zemrat sa një Zerdeli,
Një gozhdës tjetri patkoit,
Pse rri e menduar hënë,
Ujq a dhelpra prerë në besë,
Çudi sot vështron si nënë,
Ashpër seç i fole resë,
Derdhu vetëtima shira,
Përmbi tokë pa mëshirë,
Të zbardhen si gjiztë në hira,
Shpirtrat e zeza këllirë.
Vargjet e mia
Vargjet e mia nuk marrin vesh,
As më dëgjojnë dhe as kanë frikë,
Ato më vijnë ëmbël dhe thjeshtë,
Dinë të dallojnë të mirë të ligë,
Rimat e tyre s'dinë politikë,
Ato svënë kushte as njohin caqe,
As numra sjanë as matematik,
As nuk kërrusen të bëhen harqe,
Thurr vargje zemre për tokën nënë,
Dhe himne për të kuq flamurë,
Për qiellin detin yjet dhe hënë,
Për trimat që lirinë kanë prurë,
Për bjeshkët e larta malet me borë,
Mërgimit që lamë vetem nënat,
Luftrat që armët përdorë,
Për vdekjet që therin zëmrat,
Vargjet e mia për ( një) i njeh pragjet,
Shqipërin, Kosovën, Çamërinë,
Hartën e madhe, e te shpirtit parqet,
Armikun, kritikun dhe dashurinë.
Pra: thika Ai..
Ndjenja të çmend,duhet ditur prore ?
Tund si tërmet mend,është djall a hynore?
E plugoi rrëndë,ishte lule bore,
Në të brishtin vënd,ndjenja vallë është qorre?
i çrrënjosi zemër i pa shpirt katil,
Zhgënjeu një femër, su ndez më fitil,
Ajo si pranverë, ju hoq si bilbil,
Por, (këngët) si vrerë,e thau "tërfil,
"
U zunë si shemër, u bënë skaje pili,
Si kërpudh nën thembër e shuan kandilin,
Ajo jetën donte,kupton o njëri,
Zog që fluturonte,për një dashuri,
Ashtu hënë e vrarë,në mes atij pylli,
Marrosur dhe qarrë,bridhte pas një ylli,
Që prej asaj dite, nxiu si errësirë,
si përrallat me mite,lugat ,egërsirë,
Nuk kish më besim,bëri zemrën gurë,
Sa binte perëndim,skuqej si bozhur,
bridhte lart në qiell, e strukej në hënë,
E sa dilte diell,tokës sërish rënë,
Mbeti kallogre,su martua kurrë,
Natën bëhej re,ditën bëhej murë,
sytë nga të jeshil,në helmuese tal,
Pa pik klorofil,e ftoht borë në mal,
Zemër i çrrënjosi,si pa llavë vullkan,
Netëve reve kros,e ditën kallkan,
Dashuria vret,më thoni ta di,
Vritet që të tret?Pra : thika ai..
. Burgosur nē sytē e mi
Qerpikët kafazë hekuri shtrëngojnē fort
Të ēmblin,të bukurin imazhin tënd
Burgosur përjetësisht në sytē e mi
Pēr asnjē tjetēr nuk ka më vend.
Do të të zhys brenda kaltërsive tē mi
Nēn përlat thesaret në fund, të detit.
Mos u përpiq më kot tē dalësh ti.
Si më tē shtrenjtin do tē të mbaj dashuri.
Fundosur në fund-detin e syve tē mi
Atje ku thyhet dhe vetē drita e diellit
Ti do qëndrosh pērjetēsisht atje
Se je për mua toka,deti,qielli...
Mos mē ler tē gaboj
Të lutem dorēn mos ma lesho
Në këtë rrugë plot gjëmba e zili
Unë nuk mund të eci e vetme
Në rrugë llumi,shpifjeve e tradhēti.
Të lutem mos me ler tē gaboj
Ti je busull-dashuria ime ,
Bota jashte eshte teper e ashpër.
Ka vetem cakenj dhe ujqer, jeta ime.
Te lutem dorēn mos ma lesho.
Kam shume nevoje unë per ty.
Jam teper e brishtë mē beso.
Dhe pse maske trimēreshe kam në sy.
I dashuri im
I dashuri im është vetë qielli.
Me re gjigande,mahnitës e serioz.
I dashuri im më përkëdhel me erën
Me retë e tij si njē fëmijë loz.
I dashuri im ështē ajēr freskie.
Qē flokët mi ledhaton në mëngjes.
Është shi ylberesh,shi lulesh.
Që derdh mbi mua ndjenjën pranverë.
I dashuri im ēshtë kaltërsi pafund.
E thellë ndjenja,e madhe nē infinit
Ai ēshtē si puhizë e lehtē deti.
Ngelet për mua adhurim,njē mit
