 |
| Vaso Papaj |
Më kot në mesnatë
Më kot në mesnatë të kërkoj Naim bej,
Më kot kalldrëmet i pyes: A e patë?
Po ngjyra reklamash ngacmojnë gjithandej
Dhe veten pa ty ç’e ndiej fillikat.
E shkela me këmbë Stambollin e vjetër,
Kalldrëme, hotele dhe prapë s’po të gjej.
Ky vend ka parë sulltanër dhe mbretër
Po unë veç një mbret dua, ty Naim bej.
Bares përmes parkut si të isha fajtor
Bosforit aromën ia thith gjer në fund
Sa dua të të gjej me qiriun në dorë
Dhe flaka e tij ngado të më shkundë.
E shtrihem mbi stolin e vjetër në park,
Kjo mjegull Azie paksa po më ftoh.
Buzëqeshur afrohet Pamuku nga larg,
Po ty me qiriun në dorë nuk të shoh.
E ngrihem, të ndjek në rruginat pafund,
Këto ngjyra reklamash pa gjum’ po më lenë.
Do të desha që flakë e qiriut t’i mundë,
Ndaj malli për ty aq shumë më mbërthen.
Si pelegrin
Këtë poezi që qenka pa moshë,
Do ta sjell ty, gjallë të të mbajë.
Me vete merre, ngado të shkosh,
Kështu asgjë s’do mund të na ndajë.
E solla që larg, e mbajta në krah,
Si pelegrini që mban një besim.
Në lumin e jetës të gjeja një va
Dhe vite të denja për ty në vijim.
E prapë e prapë nëse nisem diku,
Fute në gjoks si frymë, si vikamë.
E në mungofsha, do jem kthyer në flu,
Do t’vij, po këtë herë, jo si një dramë.
Këtë poezi të ma duash më shumë…
Me vete merre, të të mbajë gjallë.
Shpirt nga shpirti, ta prura veç unë,
Ngado të jesh, të shuash një mall.
Po u pamë!?
Ndonjëherë dhe po u pamë,
As shëndet nuk do të themi,
Por mes turmës, siç u ndamë,
Ndoshta lot në sy do t’kemi.
Dhe po e thirra tëndin emër,
Do t’ma hedhësh fshehtë vështrimin.
Do t’bëj “tak” e jotja zemër,
Ndoshta ëndërron dhe kthimin.
Ja, qëlloi, në trotuar...
Ndala frymën dhe të prita
Dhe pa folur, pa u qarë,
Ndoshta sytë i thanë të gjitha.
E po m’pyete, si po shkoj,…
Do të t’them, s’di të gënjej,
Do t’mundohem të t’harroj,
Veç harresën s’mund ta blej.
Biri i Harresës
(Marshi i të përndjekurve)
Thonë: s‘kam emër, as mbiemër,
Biri i harresës jam.
Po m’ka mbetur thellë një zemër
Dhe të heshtjes bijë s’e kam.
Ndaj një ditë heshtjen e shemba,
Se vazhdon zemra të rrahë,
Manushaqe dhe ndër gjemba,
Me pranverën krah për krah.
Nga Olimpi s’ka rrufera,
Heshtje ka, edhe harresë,
Por ta dini: unë kam vlera,
Zemrën time kurrë s’e shes.
Zemra ime e marrosur,
Të vërtetën prapë do të ngas.
E plagosur, e fashqosur,
Veç nuk di një herë të vras.
Kur i shoh nëpër ekrane,
Po ata e po ata…
Them: Moj bota jonë mjerane,
Të përjetshëm… po këta?
Atë kohë që shkoi helmuan
E vazhdojnë prapë të helmojnë.
As nuk heshtin, s’u penduan,
Bëjnë sikur dhe Zot besojnë.
E kujtdo që më sheh shtrembër,
Ia kthej qetë në kafene:
Kam dhe emër dhe mbiemër,
Rrënjëthellë e kokë mbi re.
Më mungon
Më mungon,
Kur terri shuan gjurmët nëpër gurë,
Kur dielli valët detit ia përkëdhel,
Si hije më gjurmon, s’më ndahesh kurrë
Dhe lodhja brenda vetes nuk më del.
Më mungon,
Në shikime, në buzëqeshje, s’ të kam gjetur.
Në biseda lënë përgjysmë, më mungon.
Në grykën time si një nyje më ke mbetur,
Bëj të të gëlltis e kurrë poshtë nuk më shkon.
Më mungon,
Mund të shtirem, se jam mirë, por më mungon.
Tani kuptoj seç është, të mos ndjesh’ një çast intim,
Mos më ndodhesh pranë, kur gjumi më harron,
Kur ecën këmbëzbathur brenda shpirtit tim.
Më mungon,
Ku të t’ kërkojë? Do gënjeja veten. Më mungon,
Je lutja ime në të ftohtët e mëngjeseve pafund
Për rreth, i arratisur ësht’ dhe ajri, më mundon.
Të të shoh edhe një herë, gjithë botën do ta shkund.
 |
Laureta Osmani |
DORË PREJ HEKURİ...
(Dedikim)
E dini, letërsia është bota më e pastërt e shpirtit të bukur njerëzor?!... në letërsi mbizotërojnë leximi dhe shkrimi që kanë kurorëzim LİBRİN - mikun më të madh të çdo individi, ai kur lexohet është mësuesi më i qetë, më i denjë dhe më durimtar, ndërsa kur shkruhet është nxënësi më kurioz dhe i etshëm për atë që vlon përbrenda mendjes dhe zemrës së individit, prandaj është pasuri që as nuk blihet dhe as nuk shitet, vetëm fitohet dhe dhurohet, nën përcjelljen e respektit dhe dashurisë, ndaj këtu hidhet edhe gëzimi i tepërt edhe hidhërimi i tepërt, pa pasur nevojë të ndërmjetësohet me fjalë, me ato të cilat vrasin në pakthimësi... mu këtu, unë gjeta veten time dhe vazhdoj të jetojë në këtë frymë letrare, madje deri në fund të pafundësisë!
Ju, shkronjat e mia, që ju hedh çdo mëngjes dhe çdo mbrëmje në letra të bardha, ju kam treguar dhe rrëfyer çdo gjë që kam pasur brenda vetes... por sot, sot do t'ju dëfrejë për një shembull prej vërteti. Në të vërtet, të gjithë ne e dimë se duhet të qëndrojmë larg duhanit, alkoolit, drogës, prostitucionit, lojërave të fatit, inatit, xhelozisë dhe shoqërisë jo të dobishme, ngase janë edhe krim edhe mëkat, mbi të gjitha janë pasqyrë negative e çdo individi para opinionit e botës, mirëpo leximi nuk mjafton, sepse nga fjala ”e di”, deri tek ajo ”e kam kuptuar”, qëndron një oqean i tërë, prandaj sikurse në gjykatë që duhen fakte për të dëshmuar, ashtu edhe në përditshmëri gjërat duhet t’i shohim e t’i ndëgjojmë me prezencën tonë aty për aty për t’i kuptuar më mirë, ngase një i ditur flet çfarë ka lexuar e një i vuajtur flet çfarë ka jetuar, andaj përvoja është shkolla më e mirë, dhe një djalosh i tillë në një moshë të re, i pasur me vlera pozitive, posedues i virtyteve njerëzore, i dashur për të gjithë, bartës i një bagazhi të gjerë diturie është edhe miku im i ngushtë, krahu im i djathtë, motivi im, është vëllau im, është Ardian Baftiu, madhnisë të së cilit i përulem me konsideratë të veçantë dhe me nderimet e mia më të mëdha.
Të dashur lexues, mendimi pozitiv dhe vlerësimi adekuat janë rrugëtimi i denjë drejt suksesit në synimet tuaja, prandaj asnjëherë për askënd dhe për asgjë mos paragjykoni ngase akush dhe asgjë nuk është brenda, siç është jashtë!
Personalisht, i çmojë shumë njerëzit të cilët kontribojnë në zhvillimin e diturisë së një shoqërie, mirëpo një shembull i tillë si Ardiani, pa mëdyshje se meriton duartrokitje, lavdata, mirënjohje e dekorata në çdo hap, kudo e kurdo sepse vepër hyjnore është të ndryshohet qoftë edhe një qenie, por të gëzosh respektin dhe dashurinë e një komuniteti të tërë, don të thotë që ekzistenca jote është shumë e rëndësishme, madje edhe e domosdoshme sepse shpirti nuk ngopet kurr nga mirësia.
Kam nderin dhe kënaqësin që e njoh nga afër e që kam patur rastin ta takoja... sepse, sepse ka një zemër të madhe, aq të madhe, sa që... nuk e di, më falni, e kam patjetër të shkruaj dhe të botoj roman për të, nga se nuk mjafton asgjë për të.
Ardian, e di, shumë njerëz kanë ndryshuar rrugëtimet e tyre nga devijimi në atë të ndriçuar, madje falë teje dhe asnjëherë nuk ta thanë në sy, jo sepse nuk donin të të falenderoheshin apo sepse ta kishin zilinë, por sepse nuk ju dha rasti.
Nënë Tereza, pati thënë:
”Nëse dëshiron ta ndryshosh botën, shko në shtëpi dhe duaje familjen tënde”
Ndërsa, Viktor Hygo, pati thënë:
”Që të ndryshosh botën, ndrysho veten”
...dhe ti i bëre që të dyjat, andaj edhe u bëre fener ndriçimi në të dinjitetshmen e duhur dhe të përjetshmen e bekuar!
Falemnderit që ekziston dhe na nderon... je shembull për të gjithë, je ai që na e dhuron krenarin para të tjerëve.
Familja dhe shoqëria të duan dhe të nderojnë... vazhdojmë të të duam edhe dhjetra dekada në mesin tonë, kështu të shëndetshëm, punëtor, të vullnetshëm, të moralshëm dhe të palodhur.
Ndryshimet e mëdha, zakonisht ndodhin nga gjëra e njerëz të vegjël!
Asnjëherë nuk do ta harroj:
”Lauretë, dinakëria më e madhe për njeriun në kontrast është kur dikush të gënjen, ti e di, dhe i beson, sepse e do”... dhe qindra këshilla e kritika të tjera...
mbetesh i papërsëritshëm!
Vëllau im, si ti, botës i duhen një mijë (1.000), klonë... kemi vërtetë nevoj.
Vazhdojmë kështu kahera...
Laureta Osmani,
20 korrik 2018, e premte,
Mesditë, Velipojë.
 |
| LOLA SHEHI |
MJESHTËRISHT
Kur më thoshe
Je kaq e bukur
Edhe më e bukur ndjehesha
Je e mençur
Kur më thoshe
Ndjehesha perëndi
Kur më thoshe
Je grua e fortë
E pathyeshme bëhesha
Kur më thoshe
Çmendem pas teje
Të dashuroja çmendurisht
Sa keq!
Vonë e kuptova
Se m`paske rrejt
Mjeshtërisht!
HAJDUTJA
Në gjumin e parë
Ca yje ia vodha qiellit
Si hajdute e sprovuar i fsheha në gji
Harrova këshillën e hershme të gjyshes
Mos shko moj vajzë të vjedhësh
Kur të fshehësh nuk di
S`u mjaftova veç me yjet
Desha edhe hënën
E që ta vidhja, i dola përmatanë
Rrëmbeva sa munda nga shkëlqim i saj
Grimcat përmes gishtash më ranë mbi fustan
Kur qielli u zgjua dhe dalloi grabitjen
Keq u rebelua e tundi dynjanë
Si djalë i xhelozuar ma grisi fustanin
Po me buzëqeshjen, keq gjeti belanë!
RREBESH…
Ngjitur rrobat trupit, nga shiu qullur,
Ftohtë nuk kam, shpirtin e kam larg…
Koha rrotull ecën e përhumbur,
Dhe fare s`e ndjen, se është lag një vajzë…
Çadrën telkëputur rrëmbeu era,
Dhe e çoi tej…s’dihet…se ku...
Unë mendoja ty, ndër të tjera,
Shpirtin tënd rebel…gjithashtu...
E vështroja qiellin e nxiruar,
Iu drejtova me të rreptin varg:
“Ti rrebesh i egër, i tërbuar,
Dashurin time…dot…s’e lag!”
PENG MOS MË MBAJ
Mos më mbaj peng
Se s`pate kohë të rrije gjatë me mua
Se rruga tu duk e vështirë
E udhëtimin e le në mes
Eja mu rrëfe për kohën larg meje
Të të rrëfehem po pres!
Mos të mbetet peng
Se ike tinëz e më preve në besë
Në fund të fundit, kështu e ka dashuria
Si mëkatare të merr në shtrat
Me gënjeshtra të deh deri në mëngjes
Si virgjëreshë vjen e rrëfehet
Më vonë, kur i del pija!
Mëkat mos m`i quaj, as orët e mbrapshta
Kur me tekat e mia, netët t`i kam nxirë
S`di në jemi prekur, kur krenaria na ka mundur
Shpinëkthyer si dy të huaj jemi gdhirë
Peng të lutem, mos më mbaj,
S`e mohoj që të kam e më ke zemëruar
Sytë me lot m`ì ke mbushur,
E jo më pakë t`ì kam mbush
Ende gjallojnë mbi mollëza
Prekjet e duarve të tua
Gji e buzë më ndizen flakë
E më digjen, zjarr e prush!
PIKTURË POETËSH
Vendosa një ditë, të pikturoja dashurinë time
S`numërohen telajot që shkatërrova
Të ngjyrosja puthjen, nuk munda ta gjeja ngjyrën
Qindra formula dispersionesh
Mijëra kombinacione provova
Kur përdorja tone të lehta, puthja më dukej e zbehtë
Me tone të errëta, më ngjante si murgeshë
Me tone të ndezura, më ngjante si e përdalë
Që ta ndjeja gjallë
Me ngjyra shpirti vendosa ta vesh
I flaka bojërat që deri në bërryl më llangosën
Dashuria ime, për telajo kishte zgjedhur qiellin
Në pasarelë u rreshtuan elegante metaforat
Si vajza joshëse trupënxira
Që bregun çapkën e ndjellin
Forma modelesh i dhashë tipareve të fytyrës
Shtatin me përmasa perfekte ia konturova
Vështrimit, i zbrita shkëlqimin vezullues të yjeve
Rrezet e mëngjesit mbi mollëza ia lëshova
Për buzët, harrova të përdorja të kuqen e ndezur
Se dielli i mëngjesit, atë ditë kishte qëlluar i flaktë
Peneli i përkëdhelte si djalë në epsh
Rrekej t`i kafshonte
Si mëkatari Adam…… mollën e gjaktë
U mundova një ditë të pikturoja dashurinë time
Bojë e shpirt i harxhova, s`mbajta metafora për vete
Një ndjesi abstrakte më mbërtheu…
Kisha dashuruar si piktore?
Apo…kisha pikturuar si poete?
NDJENJAT
Ndjenjat për Ty,
janë pa fjalë, në heshtje
rrinë tek qënësia ime, si e tërë.
Ndjenjat për Ty,
nuk dinë të mburren, të lavdërohen,
janë të hijshme, të veshura thjeshtë.
Ndjenjat për Ty,
rrahin, pulsojnë me rritmet e zemrës
që gati të dali kraharorit, kur të mendojnë.
Ndjenjat për Ty,
zbukurojnë fytyrën time, e shkëlqejnë
si shpirtin e kanë dlirësuar, i kanë dhënë shpirt.
Ndjenjat për Ty,
rrinë me mua, më bëjnë shoqëri
janë kaq të dashura, kaq të ëmbëla,
kaq të pastra si ujë burimi gurgullojnë.
Ndjenjat,
Ndjenjat për Ty,
janë yjëza që ndriçojnë sytë e mi.
17.05.2018
JAM UNË...
Lindja dhe Perëndimi jam unë
Në Perëndim linda një qytetërim
Në Lindje një tjetër të tillë
Nëse përuleni e faleni
Lindje - Perëndim
Perëndim - Lindje
Rrënja unë jam.
Kur njeriu të dojë dashurinë
Ta kuptojë që dashuria është Një
Aureolat mbi kokë do të ndrijnë
E Qiellin do ta shohin deri ku unë jam.
Kur të heshtin luftrat
Me një qëllim të gjitha, pa dallim
E Toka në Eden të kthehet sërish
Aty ku krijesa s'ka djallëzi e fryma që merr
E ajri që thith, i dedikohet dashurisë, unë jam.
Për bijtë që mendojnë se nuk ekzistoj
Por edhe ata që më bien në gjunjë, unë jam
Se jam qeliza e tyre, jam vezorja, jam spermatozoidi
Jam Krijuesi, tek ju jam.
Sa herë sytë i mbyllni të mendoni
Të ndërtoni ç'ka ju duhet, ta merrni, ta përdorni
Mendimin tek Universi tim e gjeni.
Jam tek ngjizja tuaj
Si jam tek shpirti që iu dhashë
Si tek ju që nuk besoni, si tek ju që faleni ditë-natë
Të gjithë bij të mi
Jeni.
Unë jam.
Të vetëm më keni...
KU TË SHKOJË NËNA?!
Nënës i dhemb zemra,
E përvëlon malli Nënën.
S'di ku të rrijë?!
E ka një bir dhe një bijë.
Nëna e dhembshura Nënë
Loti si terret kurrë nga malli
I therr zemra, malli që s' shuhet kurrë.
Ku të shkojë Nëna?!
Si birin e bijën i ka tek zemra
Lotë malli derdh Nëna.
Ku të shkojë Nëna shpirt dhembura?!!
Mes udhëve endur
Me mall të tretur
Tek shpirti mbetur.
Ku të shkojë Nëna?!
Lotë malluar
Zemër e Nënës
Dridhur ndër pëllëmbë
Rreh.
Ah, ku të shkoj, kjo Nënë?!
Në cilin Atdhe?!!
 |
| Naxhije Doçi |
(Në Krushë të Madhe u vranë 242 shqiptarë)
Krusha e Madhe bënë pjesë në Komunën e Rahavecit dhe është fshati më i madh i kësaj komuneje, ku mbi 97 % e popullatës janë shqiptarë, ndërsa 3 % janë popullatë serbe dhe të tjerë. Gjatë ofenzivave të 25, 26 dhe 27 marsit 1999 në Krushë të Madhe, forcat ushtarake serbe vranë, masakruan, dogjën dhe rrëmbyen 242 shqiptarë moshash e gjinish të ndryshme. Një pjesë të popullatës e vranë në Vneshtije dhe në malin pas Vneshtijeve, e të tjerët në shtëpitë e tyre, në xhami të fshatit dhe kudo që i gjetën. Shtëpi të djegura e të shkatërruara në Krushe të Madhe janë 660, pa i llogaritur edhe plemet dhe ahuret si të veçanta.
Në Krushë të Madhe ka edhe shumë të zhdukur, për fatin e të cilëve familjarët ende nuk dinë se a gjenden ndokund të gjallë, apo se ku gjenden të varrosur?! Sipas dëshmitarëve dhe sipas të dhënave të tjera të zbuluara, shqiptarët e rrëmbyer të Krushës së Madhe janë varrosur nëpër varreza masive nëpër Kosovë e në Serbi dhe deri në ditët e sotme ende nuk është ndriçuar plotësisht fati i tyre. Nga dhëmbjet me shqetësime të përditshme gratë e veja të Krushës së Madhe me 548 fëmijët jetim të tyre kërkojnë me çdo kusht që eshtërat e më të dashurëve të tyre të prehen në tokën e Kosovës, për të cilën edhe e kishin dhënë jetën.
Në Krushë të Madhe kam shkuar disa herë që të mblidhja shënime për pasojat e luftës serbe të vitit 1999, në Kosovë, se nuk ka njeri dhe as familje në të që nuk kanë përjetuar në një mënyrë ose në një tjetër tmerre gjatë luftës së pabarabartë serbe të vitit 1999, në Kosovë. Shumë familje edhe kanë pësuar, duke iu vrarë, kidnapuar dhe zhdukur anëtarët e familjes. Vizitat në Krushë të Madhe i kam bërë në shumë familje, si në familjen Hoti, Nalli, Krasniqi, Duraku. Për familjen Duraku të Krushës së Madhe kam shkruar në librin tim, të botuar pas luftës, në vitin 2000.
DR. FAHREDIN HOTI U VRA NË OFENSIVËN SERBE
TË 26 MARSIT 1999 NË KRUSHË TË MADHE
Njëra ndër familjet e Krushës së Madhe të Rahavecit që pësoi shumë gjatë luftës së vitit 1999 në Kosovë është edhe familja e gjerë Hoti, ku forcat serbe i vranë dhe i dogjën 65 burra prej moshës 15 deri në 85 vjeç. Për luftën e tmerrshme serbe në Krushë të Madhe personazh i rrëfimit është Nexhmije Hoti, motër medicinale me profesion dhe bashkëshortja e Dr. Fahredin Hotit, gjinekologut dhe mjekut dëshmor të përmasave të përkushtuara. Gjatë ofensivës shfarosëse të 26 marsit 1999 në Krushë të Madhe, Nexhmije Hoti përjetoi tmerre të shumta të luftës, si edhe humbi krijesat më të dashura, bashkëshortin Dr. Fahredin Hoti dhe djalin 15 vjeçar, Kreshnik Hoti. Me Nexhmije Hotin qesh takuar menjëherë pas përfundimit të luftës së tmerrshme të vitit 1999, në Kosovë, gjatë kohës kur bëja vizita në Krushë të Madhe, për të mbledhur nga gratë deshmi të ngjarjeve të luftës. Gjatë bisedës me Nexhmije Hotin, tek ajo vërejta një karakter të dalluar qëndrueshmërie të femrës shqiptare në përballim të dhembjeve të shumta, që i ishin shkaktuar nga barbaria e shfrenuar e ushtarëve kriminelë serbë.
Rrëfimi i ngjarjes: Dr Fahredi Hoti, i lindur në vitin 1953 në Krushë të Madhe të Rahavecit, është vrarë nga forcat kriminele serbe në ditën e ofensivës së tmerrshme serbe të 26 marsit 1999 në Krushë të Madhe. Forcat ushtarake dhe paramilitare serbe e kanë vrarë në momentin kur ai ishte duke i mjekuar të plagosurit e zhvendosur shqiptarë në malin e afërt të Krushës së Madhe.
Dr. Fahredin Hoti kishte qenë në mesin e popullatës, që iknin si pa krye nga granatimet tmerruese serbe, duke ia lidhur plagët një të plagosurit nga Randobrava dhe të tjerëve të plagosur afër tij. Ne vrapim pas të plagosurve, që kishin kërkuar ndihmë thuaja se në çdo sekund, do ta dëgjojë një zë trishtues: Doktor Fahredin, një granatë e ka goditur Kreshnikun dhe e ka lënë të shtrirë në tokë! Djali i tij, Kreshniku 15 vjeç asnjëherë nuk i ishte ndarë të atit dhe aspak as syri nuk i ishte trembur nga gjuajtjet e pandërprera me krisma e bubullima të tmerrshme që bënin forcat serbe gjatë asaj ofensive të tmerrshme të 26 marsit 1999 në Krushë të Madhe. Nuk ishte frikësuar Kreshniku dhe as nuk ishte ndalur as ditëve të tjera, se forcat serbe e kishin pasur në shënjestër Krushën e Madhe që nga ofensiva e verës së 17 korrikut 1998, në Rahavec.
Ramadan Hoti nga Krusha e Madhe dhe Lulzim e Nait Spahiu nga Apterusha kishin qenë ata që i kishin treguar Dr. Fahredinit për vrasjen e djalit, se me ta edhe kishte qenë duke iu dhënë ndihmë njerëzve të shastisur nga tmerret e luftës shfarosëse. Me të dëgjuar fjalët trishtuese të tyre, o mule doktor se e goditën Kreshnikun, Dr. Fahredini është kthyer menjëherë që t’ia jepte ndihmën djalit dhe në ato momente e kishte goditur edhe atë një snajperkë serbe në gjoks. Diku ndoshta vetëm pesë–gjashtë metra pa mbërritur te djali i plagosur e kishin plagosur edhe Dr. Fahredinin dhe ai menjëherë kishte mbetur në vend pa mundur të lëvizë më tutje, që të mbërrijë te Kreshniku. Popullata, që i kishin kaluar përskaj, të tmerruar nga breshëria e plumbave dhe nga eksplodimi i granatave serbe mbi ta, nuk e kishin parë që kishte mbetur i shtrirë përtokë Dr. Fahredini. Secili kishte vrapuar për vete pa ditur se kah po shkonin, se gjuajtjet me armë vdekjeprurëse kishin qenë të pandërprera dhe nga të gjitha anët. Dr. Fahredini, duke e parë gjendjen alarmante të popullatës në atë betejë krejtësisht të pabarabartë, sigurisht vetë i kishte pastruar dhe qepur plagët e veta dhe sigurisht edhe rrëshqanas kishte tentuar që t’i shkonte në ndihmë Kreshnikut të plagosur, se në afërsi të tij edhe ishte gjetur i vdekur.
Gjithënjë sipas Nexhmije Hotit, nuk dihet se çka ka ngjarë pas plagosjes së Dr. Fahredin Hotit, por nga njollat e gjakut në kokë dhe në fytyrë, si edhe nga xhepat e setrës dhe të pantallonave të nxjerrë përjashta, bëjnë për të kuptuar se ushtarët kriminelë serbë i kanë rënë në kokë dhe në fytyrë edhe nga afërsia, sigurisht me kundak të pushkës, si edhe e kanë plaçkitur. Kanë bërë krime të shumta mbi ta, duke i shkaktuar vdekje të tmerrshme një herë mbase Kreshnikut para syve të të atit e pastaj edhe Dr. Fahredinit.
Pushtuesi serb prej kohësh e kishte pasur halë në sy Dr. Fahredin Hotin, prandaj edhe kanë bërë kërdi me barbarizëm të paparë mbi të dhe mbi djalin e tij, që ishte në moshë shumë të re. Kanë bërë krime edhe mbi krejt të pushkatuarit të tjerë shqiptarë në atë fushëbetejë të tmerrit në Krushë të Madhe, se i kanë kontrolluar të gjithë të vrarët edhe për të dytën herë mos ka mbetur ndonjëri prej tyre i gjallë, që t’i vrisnin e t’i masakronin veç e veç dhe me të ngadaltë.
Dr. Fahredin Hoti ishte mjek edhe në Bjeshkët e Berishës ku luftohej për liri
Sipas Nexhmije Hotit, kur më 1998 kishte pëlcitur lufta e hapur serbe në Kosovë, Dr. Fahredini Hoti ishte vazhdimisht në terren, duke shkuar në vendet ku luftohej për liri të Kosovës. Në këtë kohë ai nuk ishte vetëm gjinekolog, por ishte edhe mjek për të gjitha sëmundjet dhe për të gjitha hallet e pacientëve, që i trajtonte. Shkonte shpeshherë në Likoc, Açarevë, Drenoc dhe në fshatra të tjera të bjeshkës së Berishës dhe të Malishevës e të Drenicës. Sistematikisht kishte shkuar edhe në spitalin ushtarak të UÇK-së në Pagarushë. Në shtëpitë e rrënuara dhe të djegura të këtyre anëve dhe nën breshërinë e plumbave vrastarë të armikut serb, jeta megjithatë kishte vazhduar të përtërihej, se nën përkujdesjen e Dr. Fahredinit kishin lindur fëmijët e së ardhmes së Kosovës, si edhe ishin shëruar rezistuesit sypatrembur që e luftonin pushtuesin serb në Kosovë. Gati kurrë nuk kishte bërë gjumë në shtëpi, se ia kishte dhënë vetes detyrë të gjendej pranë njerëzve të plagosur e të sëmurë, që kishin nevojë për përkujdesje të mjekut.
Viti 1998 ishte shumë i rëndë për Kosovën, se gjithkah nëpër territorin e saj bëheshin ofenziva të shumta dhe shfarosëse serbe. Përmes Televizionit Shqiptar, (dy orësh) për Kosovën, se Tevizioni i Prishtinës që nga viti 1989 veç ishte i pushtuar nga serbët dhe se Kosova ishte në terr të plotë informativ, bëhej apel që t’i ndihmohej Drenicës. Me të dëgjuar lajmin Dr. Fahredini do të gjendej ndër mjekët e parë atje, i cili me të hollat e veta kishte blerë edhe barëra të shumta dhe mjete të tjera sanitare, që t’i gjenden për raste të rënda, dhe të cilat i mbante në një depo personale, në Krushe të Madhe. Kudo që shkonte në terren barërat i mbante më vete në gepekun e veturës së vet. Në Drenicë kishte udhëtuar çdo të dytën ditë dhe më së shumti kishte udhëtuar natën, nëpër rrugë dytësore dhe nëpër terrene shumë të vështira. Në Drenicë kishte udhëtuar çdo të dytën ditë dhe më së shumti kishte udhëtuar natën, nëpër rrugë dytësore dhe nëpër terrene shumë të vështira. Disa herë kishte udhëtuar edhe bashkë me motrën medicinale Sanije Desku nga ambulanca mjekësore e Malishevës, ku Fahredini kishte punuar vullnetarisht dy herë në javë, kur kishte qenë gjinekolog në Rahavec. Rrugën, që të mbërrinin në vendin e caktuar në Drenicë ua kishin treguar më qartë banorët vendorë e ndonjëherë edhe ushtarët tanë. Kishte ndodhur ndonjëherë që, për shkak të terrenit shumë të vështirë dhe të pëstblloqeve të shtuara të forcave serbe nëpër rrugët e fshtrave, të mos mundnin të shkonin me veturë deri në vendin e caktuar. Që ta realizonin misionin e nisur ishte dashur pastaj, që të udhëtonin si të mundnin, me traktor ose edhe në këmbë. Rasti konkret ishte kur një herë e kishin lënë veturën në Plloqicë (afër Ujmirit) të Komunës së Klinës dhe kishin shkuar këmbë deri në fshatrat e Drenicës. Dr. Fahredini kishte treguar se gjatë vizitës mjekësore nëpër fshatrat e Denicës, bashkë me ta shpeshherë kishte shkuar edhe bashkëshorti i Sanijes, Cen Desku, një aktivist i madh në ndihmesë lëvizjes për çlirimin e Kosovës.
Më 1998 Dr. Fahredin Hoti fshatrat i vizitonte me orar dhe sipas nevojës
Dr. Fahredini shkonte nëpër fshatra në çdo kohë dhe sa herë që e kërkonin ndihmën e tij, pa marrë parasysh rreziqet që do të mundnin t’i delnin në rrugë. Përherë udhëtonte me veturën e tij dhe thuaja se rregullisht udhëtonte në shoqëri më djalin Kreshnikun. I caktonte si me një lloj orari fshatrat se ku kishte për të shkuar në vizita. Një herë shkonte në fshatrat përreth Krushës së Madhe, si në Celinë, Bellacerkë, Sopniq, Potoçan, Reti, Rogovë, Hoçë e Vogël, etj. Ditën tjetër shkonte në fshatrat pak më të largëta, si Ratkoc, Qifllak, Kramovik, Samadraxhë, Dobërdelan, Dragobil, Malishevë, për të vazhduar pastaj pa u lodhur edhe në fshatrat dhe në malet e Drenicës. Shkonte për t’i shëruar të sëmurët dhe të plagosurit shqiptarë nëpër fshatra, sepse ishte i vetëdijshëm që popullata nuk kishte mundësi lëvizjeje lirshëm nga patrollimet e vazhdueshme të forcave serbe nëpër terren. Kishte shkuar shumë herë edhe në Reti, ku ishte shtabi i UÇK-së, që t’i shëronte ushtarët tanë të plagosur, dhe të shumtën e rasteve shkonte natën.
I kishte thënë Dr. Fahredinit vazhdimisht i vëllai Mustafa, që të mos shkonte shpesh t’i vizitojë fshatrat, se i dhimbsej mos po i ndodh ndonjë e keqe e papritur. I kishte vërejtur ato ditë Mustafa edhe forcat serbe, që frekuentonin shpesh e me egërsi të dalluar nëpër Krushë të Madhe e rrethinë dhe sikur e prisnin momentin që ta burgosnin, ose edhe që ta likuidonin Dr. Fahredinin. Krahas kësaj kishte vërejtur edhe se kur ishte kthyer Dr. Fahredini në mbrëmje në shtëpi, ose kur kthehej pas dy ditëve e ndonjëherë edhe pas shumë ditëve, ishte dukur i rraskapitur e edhe shumë i dobësuar nga shëndeti.
-I di unë mirë punët e mia vëlla i dashur Mustafë- I kishte thënë të vëllait Dr. Fahredini!. Faleminderit për përkujdesjen tënde, por duhet ta dini se unë jam mjek dhe se duhet gjithësesi edhe që ta respektoj etikën e mjekut. Unë nuk mundem të rrij i qetë, kur e di se populli im i trazuar nga lufta e hapur serbe në Kosovë, rënkon për një përkujdesje mjekësore dhe për një trajtim të domosdoshëm mjeksor. Nuk mund të rrij pa i ndihmuar ushtarët tanë të plagosur dhe popullatën e zhvendosur, se ky është mbi të gjitha obligim i padiskutueshëm për mua si mjek me betim të dhënë. Është edhe dëshirë e imja më përkushtim, që të jem atje ku mund të jem e ku duhet të jem, në ndihmesë popullit tim. Unë do të jem, pra, gjithherë atje ku e di se ka njerëz të plagosur dhe të sëmurë të popullit tim, të cilëve iu duhet ndihma ime, ndihma e mjekut – Kishte thënë Dr. Fahredini.
Në vitin 1998 në ambulancën Dr. Fahredin Hotit në Kushë të Madhe
ishin bërë mbi 800 lindje
Dr. Fahredin Hoti, si gjinekolog i përkushtuar që ishte, vërente me brengosje të madhe, se gjatë dhjetvjetshit të aparthedit serb në Kosovë, në spital dhe në ambulancat e Kosovës së pushtuar, shëndeti i nënës dhe i fëmijëve shqiptarë nuk trajtohej si duhet. Kishte edhe raste të shumta diskriminuese, e edhe raste që përfundonin qëllimshëm me vdekje të nënave e të fëmijëve shqiptarë dhe ngjarjet e tilla tragjike e trazonin skajshëm Dr. Fahredinin. Për ta zbutur sado pak përkujdesjen ndaj nënave-lehona shqiptare dhe ndaj foshnjeve të tyre Dr. Fahredini kishte vendosur që ta hapte ambulancën e vet në Krushe të Madhe, ku të gjitha përkujdesjet dhe lindjet ishin kryer me shpenzime minimale te tij, ose edhe krejt falas. Gjatë viteve të rënda të luftës së hapur në Kosovë, 1997-1998 dhe deri më 24 mars 1999, të gjitha lindjet e fëmijëve në atë ambulancë, si edhe të gjitha vizitat të tjera mjeksore ishin kryer falas dhe me përkujdesje të mëdha mjeksore e humanitare. Në ambulancën e vet në Krushë të Madhe Dr. Fahredini kishte bërë më se 800 lindje të grave të zhvendosura nga fshatrat Celinë, Nagavc, Randobravë, Rogovë, Hoqë e Vogël e Bellacerkë të komunës së Rahavecit, si edhe nga fshatrat e Malishëvës dhe nga vendet të tjera. Bashkëshortja e tij, Nexhmije Hoti kishte qenë gjithëherë pranë tij, si motër medicinale. Në raste urgjente kishin ndihmuar shumë edhe vëllezërit e Fahredinit me bashkëshortet e tyree dhe dy djemtë e Dr. Fahredinit, Besniku e Kreshniku. Gjithëherë kishin qenë të mobiolizuar si familje, që të ndihmojnë, se rastet për t’u shëruar në atë ambulancë, sidomos gjatë vitit 1998, kishin qenë të shumta dhe në gjendje tepër të rëndë.
Rrëfimi është marrë nga libri “Krimi dhe përdhunimi serb kundër femrës shqiptare në Kosovë 1997-1999”- Botim i vitit 2010 (465 f.) – Naxhije Doçi
 |
| Alketa Maksuti Beqari |
DUA PUTHJËN TËNDE
Unë i kam puthur ato buzë,
Edhe fytyrën e kam prekur,
Ato flokë i kam ledhatuar,
Edhe ballin, edhe sytë
Puthur i kam – Kur nga trup yt
Më fale ngrohtësinë.
Tani është natë.
Edhe lulet e pranverës kanë fjetur
Unë dua të më puthësh serish
I dashur – Të ngrohem nga trupi yt
E shpirtit të çelin trëndafilat...
 |
| Laureta Osmani |
Dy tregime
(Bazuar në histori të vërtetë, nga pjesë të dy filmave kinez)
Lëmosha që u shpërblye pas 30 viteve
Një ditë një djalosh hynë në një barnatore, merr tre pako me qetësues dhe tenton të merr vrapin, pas tij vihet farmacistja, e ndal në lagje duke i thënë:
- Hajdut, ku dëshiron t'i dërgosh këto barëra?!
- Nëna ime është e sëmurë, mirëpo unë nuk kam të holla t'i blejë barërat.
Në ato momente vjen një tregtar dhe ia paguan barërat djaloshit, duke i dhënë edhe një qese përplotë me perime. Djaloshi e vështroi mirë fytyrën e tij dhe u largua me vrap!
30 vite më vonë...
tregtari ishte ndeshur me pleqërinë dhe kishte pësuar atak në zemër, e kishin dërguar me emergjencë në spital... pasi ishte operuar dhe me ditë kishte qëndruar në spital, vajzës së tij i erdhi fatura e shpenzimeve me vlerë: 792,000 baht, një shumë të cilën nuk mund ta paguante dhe vendosi ta shes shtëpinë.
Të nesërmen në karrigen ku ulej vajza e tregtarit, në spital, ndodhej një letër, të cilën e mori bija e tij dhe e lexoi:
"Përmbledhja e shpenzimeve: 0 baht,
Kujdesi mjekësor: 0 baht,
Barërat: 0 baht,
Totali: 0 baht,
Të gjitha shpenzimet janë paguar 30 vite më parë, me 3 pako barëra qetësues dhe 1 qese me perime.
Gjithë të mirat,
Dr. Prajak Arunthong"
Çdo gjë është reciproke
Një ditë në një qendër tregtare një djalosh kërkoi një tortë nga nëna e tij, mirëpo nuk kishin para për ta blerë. Një zotëri e dëgjoi bisedën e tyre, vendosi t'i blinte tortën djaloshit dhe i la mbishkrimin:
"Një vepër e thjeshtë përkujdesjeje, krijon një gurgullimë të pafund... që kthehet sërish tek ju!", dhe iku duke buzëqeshur.
Pas shumë kohësh, zotëriu ishte bërë gjyshi dhe një ditë kishte ditëlindjen, nipat dhe mbesat kishin shkuar në një qendër tregtare dhe i blenë gjëra nga më të ndryshmet e më të bukurat, madje edhe dhurata... por, kur arritën në arkë nuk i mjaftuan të hollat që kishin dhe e kthyen tortën! Djaloshi punonte aty, i kishte vëzhguar fëmijët dhe ua bleu tortën, duke i lënë një mbishkrim. Fëmijët u kthyen në shtëpi të buzëqeshur dhe i rrëfyen ngjarjen gjyshit të tyre, duke e përqafuar e shprehur urime për ditëlindjen, që për të ishte një surprizë. Mbesa e tij e vogël ia dha letrën, ku shkruante: "Një vepër e thjeshtë përkujdesjeje, krijon një gurgullimë të pafund... që kthehet sërish tek ju!" Gjyshi, me lotë në sy e buzën gaz iu rrëfeu të gjithëve një ngjarje të tillë!
Laureta Osmani, Ferizaj
